Loader

უკრაინაში სახელმწიფო ენა უკრაინულია და არა რუსული!

ევროპის ცენტრში, პირდაპირი მნიშვნელობით ომი გრძელდება!!!

ომში ჩართულია ერთის მხრივ რუსეთი – ბოროტების იმპერია და მეორე მხრივ თავისუფლებისმოყვარე ყველა სახელმწიფო, ვინც არ ეთანხმება იმას, რომ რუსეთს აქვს სუვერენული სახელმწიფოების პოლიტიკის კონტროლის უფლება.

რასაკვირველია, როგორც საბჭოეთის მთავარ და ალბათ ერთადერთ სამართალმემკვიდრეს, რუსეთს აქვს პროცესებზე ზეგავლენის ბერკეტები და მათ საკმაოდ ეფექტურადაც იყენებს. მაგალითად, რუსეთი ბოროტად სარგებლობს გაეროს უშიშროების საბჭოს მუდმივი წევრობით და ცდილობს, რომ ევროკავშირისა და ნატოს წევრი სახელმწიფოების მიერ დაწესებული სანქციები ქვეყნებს  ან შეარბილებინოს, ან, საერთოდაც, გააუქმებინოს.

უმნიშვნელო როდია, რომ დიქტატორ პუტინის კორუმპირებული ქვეყანა უცხოელ ლობისტებსაც იყენებს და საკუთარ აგრესიას დამოუკიდებელი უკრაინის წინააღმდეგ მსოფლიო თანამეგობრობას შიდასახელმწიფოებრივ კონფლიქტად ასაღებს – ვითომ ერთი სახელმწიფოს მოქალაქეები ერთმანეთს წაეჩხუბნენ, ხოლო რუსეთი არც არაფერ შუაშია და მხოლოდ ამ “ჩხუბის” მოგვარებას ლამობს.

ამ ბოდვას რუსეთი მუდმივად აწვდის დასავლეთის წარმომადგენლებს და რაოდენ უცნაურიც არ უნდა იყოს, არც თუ იშვიათად აღწევს მიზანს.

***

გარდა სხვა არასამართლებრივი არგუმენტებისა, რუსეთი, ხსენებულ “სამოქალაქო დაპირისპირებას” ენობრივი ფაქტორითაც ხსნის. მართლაც – კონფლიქტის ზონაში საკმაოდ ბევრი მოქალაქეა, რომელიც სახელმწიფო ენას – უკრაინულს, უბრალოდ ვერ ფლობს.

ამავე დროს, გაცილებით დიდი სიმართლეა ის, რომ ასწლეულების განმავლობაში, მეფის რუსეთის იმპერია, სსრკ და დღევანდელი რუსეთი საფუძველშივე ძირკვავდნენ უკრაინულს და ადგილობრივ მოსახლეობას თავს რუსულს ახვევდნენ.

რასაკკვირველია, ისტორიის ამ ნაწილს რუსეთი ყურადღებას არ აქცევს… ივიწყებს და, პარალელურად, ყველა ძალას ხმარობს, რომ გაეროს უშიშროების საბჭოს ამ პრობლემაზე მიაქცევინოს ყურადღება. მისი ფორმალური არგუმენტაცია ისაა, რომ უკრაინაში ამოქმედდა ენის კანონი და, რასაკვირველია, მოსკოვს თავად ეს აქტი კი არა, უკრაინაში დესტაბილიზაციის ნებისმიერი მიზეზი ხიბლავს თუ აინტერესებს. ასე ცდილობს მოსკოვი უკრაინაში ვითარების დესტაბილიზაციას.

***

ისმის კითხვა – თუ გაეროს უშიშროების საბჭო მართლაც განიხილავს ენის საკითხს, შეუწყობს კი ეს თავად კონფლიქტის მოგვარებას? უკრაინის კანონი ენის შესახებ საერთოდ არაა კავშირში დონბასის ჰუმანიტარულ და უსაფრთხოების პრობლემებთან.

სახელმწიფო ენისა და სახელმწიფოტაშორის კონფლიქტს ერთმანეთთან დასავლეთშიც არ აკავშირებენ. თავად ლავროვი და მისი საგარეო უწყება კი ვერ ახმიანებენ, რომ ისინი ე.წ. რუსულ სამყაროს იცავენ და ამიტომაც ათას სისულელეს იგონებენ, მაგალითად იმას, რომ რუსულენოვანი მოსახლეობა უკრაინაში საფრთხის ქვეშაა.

კრემლისა და საგარეო უწყების წიაღწვლებს, რომელტა თანახმადაც აუცილებელია რუსული ენის დაცვა უკრაინაში, შეიძლება უწოდო  ბოდვა. მართლაც, მაგალითად მანჰეტენზეც ბევრი რუსია – წადით და დაიცავით  იქაური რუსები! – ასეც შეიძლება მიმართო რუსულ პოლიტიკურ ელიტას. მაგრამ, რასაკვირველია, ეს მოწოდება მოწოდებად დარჩება – რუსეთი ვერაფერს გაუბედავს ძლიერ აშშ-ს; რუსეთმა იცის, რომ რისხვა დაატყდება! სამაგიეროდ, რუსეთი შედარებით სუსუტი  და პოსტსაბჭოთა სახელმწიფოებისკენ იწევს.

***

რეალურად, უკრაინული, როგორც სახელმწიფო ენა, არ არღვევს უსაფრთხოებას და საერთაშორისო დღის წესრიგს. სწორედ ამ უკანასკნელი საკითხების მხარდაჭერაა გაეროს და გაეროს უშიშროების საბჭოს მთავარი ფუნქცია, ხოლო ენის საკითხი უკრაინის საშინაო, სუვერენული უფლებაა.

რუსეთი ამას ვერ ეგუება და ცდილობს მოახდინოს გაეროს – მსოფლიოს უსაფრთხოების მთავარი სივრცის მარგინალიზაციას.

***

საკითხი, რომ გაეროს უშიშროების საბჭომ ენის საკითხი განიხილოს, რუსეთის მიერ უკვე დასმულია, თუმცა, რა თქმა უნდა, ეს არის მცდელობა, ყურადღება გადაიტანოს სხვა თემაზე და დღის წესრიგიდან მოიხსნას უკრაინის წინააღმდეგ განხორციელებული აგრესია.

ამასთან, გაეროს უშიშროების საბჭოს სხდომის გამართვას ერთი მიზანი აქვს – რუსეთის დელეგაციას მიეცეს ტრიბუნა, რომ მან გაავრცელოს მორიგი ბოდვა-პროპაგანდა იმის თაობაზე, რომ რუსულენოვანი მოსახლეობა უკრაინაში იჩაგრება.

ამ კონტექსტში აუცილებელია იმისა ცოდნა, რომ ეს კანონი არ ახდენს ეთნიკური უმცირესობების ენობრივ დისკრიმინაციას. უფრო პირიქით – გარანტირებულია ეთნიკური უმცირესობების ენაზე სწავლა პარალელურად სახელმწიფო ენისა.

გარდა ამისა, ენის კანონის მიღება აუცილებელი იყო საკანონმდებლო ვაკუმის ამოსავსებად და კონსტიტუციის მოთხოვნათა შესასრულებლად. კანონის დაცვა არაა სავალდებულო კერძო სექტორისათვის, აგრეთვე, რელიგიური წეს-შვეულებების აღსრულებისათვის.

***

რეალურად, რუსეთისთვის პრობლემა არა უკრაინული ენა, არამედ, საერთოდაც უკრაინული იდენტობაა. რუსეთისა და მისი “რუსული სამყაროსათვის” ეს ეგზისტენციური საფრთხეა და სწორედ ამიტომ ცდილობს ის, გაანადგუროს უკრაინული ენა.

რუსული დელეგაცია გაეროს უშიშროების საბჭოს დარწმუნებას იმაში ცდილობს, რომ უკრაინული ენის კანონი რუსულ ენას კრძალავს ამ ქვეყანაში. თუმცა, რუსეთის მიერ შეთავაზებული საკითხი არა გაეროს, არამედ, ვთქვათ, ევროპის საბჭოს, ვენეციის კომისიის, ეუთოს და არა მით უფრო უშიშროების საბჭოს განსახილველია.

მით უფრო აბსურდულია ამის განხილვა უშიშროების საბჭოს ფორმატში იმ დროს, როცა თავად რუსეთი სირიის იდლიბში საავდმყოფოების საჰაერო დაბომბვის საკითხის განხილვას ბლოკავს. აბსურდული კია, მაგრამ, მეორე მხრივ, რუსულ ცინიზმს საზღცარი რომ არ აქვს, ესეც ფაქტია.

დამატებით უნდა ითქვას, რომ რუსეთის პოლიტიკური ელიტა მსოფლიოს თანამეგობრობის ყურადღების გამახვილებას მეასეხარისხოვან საკითხებზე ცდილობს და გაურბის იმ საერთაშორისო დანაშაულებებს, რომლებიც თავად ჩაიდინა.

ამ დანაშაულტა შორის გასახსენებელია მაგალითად მალაიზიური ბოინგის ჩამოგდების ისტორია ან, ვთქვათ უკრაინული გემებისა და ეკიპაჟთა მიტაცება… რეპრესიები ყირიმელი თათრების წინააღმდეგ და ა.შ. ეს საკითხები გრძელი და დაუსრულებელი სიის მხოლოდ ნაწილია… სიისა, რომელშიც რუსეთის დანაშაულებებია ჩამოთვლილი.

***

უნდა აღინიშნოს ისიც, რომ თავად რუსეთში არაა არც ერთი უნივერსიტეტი და არც საჯარო სკოლა, სადაც სწავლება უკრაინულ ენაზეა… არადა, მილიონობით უკრაინელი ცხოვრობს რუსეთში და მათი უმრავლესობა სახელმწიფო უკრაინულზე უარს არც ამბობს.

დამატებით ისიც უნდა ითქვას, რომ რუსეთის უმაღლეს სასწავლებლებში არაა უკრაინული ენისა და ლიტარატურის არც ერთი კათედრა, ხოლო უკრაინის საჯარო სკოლებში კი კვლავაც ამზადებენ რუსული ენისა და ლიტერატურის მცოდნეებს.

***

დასკვნა თუ დასკვნითი კითხვა ამგვარია – მაშ, სად ხდება ენის შევიწროება? უკრაინულისა რუსეთში თუ რუსულისა უკრაინაში? პასუხის გაცემა არც თუ რთულია.

===

In Ukraine, the state language is Ukrainian, not Russian!

On the one hand, Russia is participating in it – the Empire of Evil, and on the other hand – all freedom-loving countries that do not agree with the fact that Russia believes that it has the right to influence the policies of sovereign states.

Of course, as the main and most likely the only legal successor of the Soviet country, Russia has leverage over the processes and quite successfully uses this tactic. Thus, Russia abuses the right of a permanent member of the UN Security Council and sets the task of easing or completely lifting the sanctions aimed at it by the EU and the countries of the North Atlantic Alliance. It is important that the corrupt country of dictator V.Putin uses foreign lobbyists and presents its aggression against Ukraine as a civil conflict – allegedly citizens of one state quarreled among themselves, and Russia itself is not to blame for inciting hatred and only “contributes” to resolving the dispute.

Russia regularly presents this nonsense to representatives of the West, and, however strange it may seem, it often achieves a goal.

***

In addition to other non-legal arguments, Russia explains the occurrence of the above “civil conflict” by a linguistic factor. And the fact that in the conflict zone few at the proper level speak the state Ukrainian language – to some extent corresponds to reality. But where the big truth is that for hundreds of years the tsarist Russian Empire, the USSR and present-day Russia “uprooted” Ukrainian by force and imposed Russian on the local population.

Russia does not pay attention to this part of the history, but it is trying with all its might to draw the attention of the UN Security Council to this “problem” and formally uses the entry into force of the language law in Ukraine. Of course, Moscow is not so much interested in the law on language, but in any opportunity to destabilize the situation in Ukraine. In this way, Russia is trying to put pressure on Kiev.

A logical question arises: how can the UN Security Council’s discussion of the Ukrainian language law help to resolve the Russian-Ukrainian crisis? The law of Ukraine on language in general has nothing to do with either the humanitarian or security situation in the Donbas.

The question of the state of the Ukrainian language and the conflict between countries are not linked in the West. The office of S. Lavrov and the minister himself cannot say out loud that Russia is defending the so-called. Russian world and therefore only spreads nonsense and nonsense, that the Russian-speaking population in Ukraine is in danger.

The wails of the Ministry of Foreign Affairs of Russia and the Kremlin about the need to protect the Russian language in Ukraine should be perceived as nonsense. After all, there are also quite a few Russians in Manhattan – go and defend them if you have the strength and courage. But Russia is not rushing in the direction of the United States, as it fears the wrath of strong states and vice versa, behaves aggressively towards weaker opponents, especially in the post-Soviet space.

In reality, the use of the Ukrainian language in Ukraine as a state in no way threatens the international community and security, the maintenance of which is the main task of the UN Security Council. This law is an internal question of Ukraine and the right of a sovereign state, but Moscow traditionally tries to politicize this topic too much. The UN understands this well and therefore Russia is trying to marginalize a key platform for peace and security.

***

Russia’s inquiry regarding the discussion of “language law” is another attempt at its manipulation by the Minsk agreements and distracting attention from the Russian aggression against Ukraine. Moreover, the request to hold a UN meeting has only one goal – to give the Russian delegation a platform to spread its propaganda regarding the “suffering” of the Russian-speaking population in Ukraine.

It is important to know that the law does not discriminate against the languages ​​of national minorities or foreign languages ​​on the territory of Ukraine, but on the contrary, guarantees the right to study in the languages ​​of national minorities and indigenous peoples in elementary school along with the state language. In addition, the law on language was needed to fill the legislative vacuum for meeting the requirements of the Constitution. The law does not apply to the sphere of private communication and religious ceremonies.

***

Actually, the matter is not in the Ukrainian language – Ukraine’s identity is still perceived by Russia as an existential threat to the idea of ​​the “Russian world”, therefore Russia is trying to destroy the Ukrainian language.

The Russian delegation is still trying to convince the Security Council that this language law prohibits Russian. In fact, the proposed question has absolutely nothing to do with the functional duties of the UN Security Council, such topics can be discussed in the Venice Commission, PACE, OSCE, but not in the UN Security Council.

The discussion at the meeting of the UN Security Council of the Ukrainian “language law” is all the more unjustified at a time when Russia itself is blocking the issue of state bombing in the organization.

In addition, it should be noted that in Russia there is not a single university, not a single state comprehensive school, where teaching would be conducted in the Ukrainian language, although millions of Ukrainians live there, who far from all have abandoned their native language. In the Russian universities and academies there is not a single department of the Ukrainian language and literature, and in the Ukrainian higher schools there are still staffing teachers of the Russian language.

As a conclusion, a rhetorical question arises. Where is the language really oppressed – is it Ukrainian in Russia or Russian in Ukraine? And a clear answer for a long time does not have to look …