Loader

არის თუ არა სომხეთი რუსეთი?

მთიანი ყარაბახის გარშემო განვითარებული მოვლენები შესანიშნავად აჩვენებს, თუ რამდენად ოსტატურად და ცინიკურად იყენებს პუტინის რუსეთი მისი მოკავშირეების მორწმუნეობასა და რუსოფილიას.

არც თუ ისე დიდი ხნის წინ ერევანი დარწმუნებული იყო, რომ სომხეთს ვერაფერი დაემუქრებოდა, რადგან მის ზურგს უკან იდგა „ერთგული  ОДКБ-ელი მოკავშირე რუსეთი. მაგრამრუსეთში  ფიქრობდნენ არა მეგობრობაზე, არამედ იმაზე, თუ როგორ დაებრუნებინათ სომხეთი მათი სრული კონტროლის ქვეშ და გაეუქმებინათ იქ “ხავერდოვანი რევოლუციის “ყველა მიღწევა.

ამის შემდგომ, სამხედრო მოქმედებები მთიან ყარაბაღში კრემლისთვის “ძალიან დროულად” დაიწყო და თითქმის თავიდანვე გამოჩნდა, რომ სომხეთი მარტო ვერ უმკლავდება აზერბაიჯანის მოდერნიზებულ და კარგად გაწვრთნილ არმიას.

სომხეთის პრემიერ-მინისტრმა ნიკოლ პაშინიანმა კარგად იცოდა სიტუაციის სირთულის თაობაზე,  და მან დახმარების თხოვნით მიმართა რუსეთის პრეზიდენტს ვლადიმირ პუტინს. მაგრამ  ამ უკანასკნელმა “დიპლომატიურად” უპასუხა, რომ მზად არის ერევანს დაეხმაროს, თუ სამხედრო მოქმედებები სომხეთის და არა ყარაბაღის ტერიტორიაზე განვითარდებოდა.

ამრიგად, კრემლმა სომხეთი მარტო დატოვა აზერბაიჯანთან და ცინიკურად დაელოდა, რომ სიტუაცია კატასტროფული გახდებოდა მისთვის. აზერბაიჯანის არმიის მიერ ქალაქ შუშას წართმევის შემდეგ რუსეთი მართლაც ჩაერია კონფლიქტში და მიიღო “მშვიდობისმყოფელის” როლი. ამგვარი ქმედებების შედეგად ყველამ მოიგო, სომხეთის გარდა, რომელმაც სირცხვილის გარდა, მთიან ყარაბაღში 2000 რუსი სამშვიდობო მიიღო.

ამ ყველაფრის შემდეგ იქმნება  შთაბეჭდილება, რომ რუსეთი არ აპირებს დაკმაყოფილდეს “მშვიდობისმყოფელის” როლით და მან მსუყე წერტილი უნდა დაუსვას ამ ამბავს  – პაშინიანის მოშორება ჰქვია ამ წერტილს და ეს  პუტინის დიდი ხნის მიზანია.

ამ მიზნის მისაღწევად, კრემლს შეუძლია გამოიყენოს შემდეგი სცენარები: საპარლამენტო არჩევნები; ძალაუფლების იძულებითი აღება სხვისი ხელით; პრორუსული უსაფრთხოების ძალების მიერ ხელისუფლების ხელში ჩაგდება სამხედრო გადატრიალების შედეგად.

რეალურად, ფაშინიანის გადაგდება მხოლოდ დროის საკითხია და ეს გახდება სომხეთზე რუსეთის სრული კონტროლის დამყარების საფუძველი.

АРМЕНИЯ – ЭТО РОССИЯ?

Последние события вокруг Нагорного Карабаха как нельзя лучше иллюстрируют то как умело и цинично путинская Россия пользуется доверчивостью и русофильством своих союзников.

Еще совсем недавно в Ереване были уверены в том, что Армении ничего не может угрожать, ведь за ее спиной стоит «верная союзница по ОДКБ» – Россия.

Вот только в белокаменной думали не о дружбе, а о том как вернуть Армению под свой полный контроль и свести к нулю все достижения тамошней «бархатной революции». И тут «очень своевременно» для Кремля начались военные действия в Нагорном Карабахе, которые чуть ли не с самого начала показали, что Армении в одиночку не справится с модернизированной и хорошо подготовленной армией Азербайджана.

Премьер-министр Армении Никол Пашинян, хорошо понимая всю сложность ситуации, обратился к президенту РФ Владимиру Путину с просьбой о помощи. Но тот «дипломатично» ответил, что готов помочь Еревану если военные действия будут на армянской территории. Таким образом Кремль оставил Армению один на один с Азербайджаном и стал цинично ждать, когда ситуация для нее станет катастрофической.

После взятие азербайджанской армией города Шуша ситуация стала именно такой и тогда Россия вмешалась в конфликт, взяв на себя роль «миротворца». В результате таких действий выиграли все, кроме Армении, которая кроме позора получила еще и 2 тысячи российских миротворцев в Нагорном Карабахе. При всем этом складывается стойкое впечатление, что Россия не собирается почивать на лаврах «миротворца» ей нужно поставить жирную точку в данной истории – сместить давно неугодного Путину Пашиняна.

Для достижения данной цели Кремль может воспользоваться следующими сценариями: использование народных протестов для отставки Пашиняна и проведении парламентских выборов; силовой захват власти чужими руками (к примеру «добровольцами Арцаха», в которых могут быть не только армяне, но и переодетые террористы и наемники); захват власти пророссийскими силовиками вследствие военного переворота. Позволю себе предположить, что смещение Пашиняна это лишь дело времени и оно станет завершающим моментом в деле установления тотального контроля России над Арменией.