Loader

პუტინი გაცოფებულია!

პუტინს უყვარს რუსეთის იმპერიის ისტორია და მისი საბჭოთა რეინკარნაციის ამბები – ეს გასაგები და სავსებით ნორმალურია. მით უმეტეს, თუ შენს სამშობლოს ორი დიდებული საუკუნე ჰქონია – მე-18 და მე-19 – როცა, მოგეხსენებათ, პეტერბურგის ნებართვის გარეშე ევროპაში არც ერთი თოფი არ ისროდა.

ისე, პლანეტაზე მილიონობით ადამიანია ისტორიით დაკავებული,  მაგრამ ისტორიის ეს მოყვარულები ცხოვრობენ აწმყოში და ბუნებრივად ოცნებობენ მომავალზე.

ამჟამინდელი ავტოკრატის პრობლემა ის არის, რომ ის მტკიცედ ამოძრავდა  ისტორიაში და სურს ფაქტიურად გადაიტანოს ჩვენი  წარსული აწმყოში. მისი შემეცნებითი და სენტიმენტალური ჰობი გადაიქცა შიზოფრენიად, რომელიც დაკავშირებულია იმპერიულ დაპყრობებთან, ხოლო თავად მეფე გადაიქცა გიჟ მანიაკად.

რუსეთის ფედერაციას ერთ სულ მოსახლეზე მშპ-ის სასაცილო დონე აქვს (1999 წელს ახალგაზრდა პუტინი მოსახლეობას დაჰპირდა, რომ ამ მაჩვენებლით პორტუგალიას დაეწეოდა, მაგრამ ჯერჯერობით არაფერი), თუმცა, სუვერენი იმპერიის აღდგენას შეუდგა – ან იმ საზღვრებში, რომლებიც იყო მეფე ნიკოლოზ II-ის დროს (ანუ თურქეთთან და ფინეთთან), ან გენერალური მდივნის სტალინის დროინდელში (და 1946 წელს რუსეთმა დავიკავა ირანის ნაწილი, თურქეთის ნაწილი და ევროპის ნახევარი).

როგორ ფიქრობთ, მიაღწევს თუ არა ვ.პუტინი თავის მიზანს? არა, მან უკვე, რა თქმა უნდა,  წარმატებას მიაღწია! პირველ რიგში, მან ხელახლა შექმნა ყოფილი სსრკ-ის მსგავსი ქვეყანა რუსეთის ფედერაციის შემადგენლობაში. მეორეც, ის, რაც დღეს ხდება, ძალიან გვაგონებს მე-19 საუკუნის შუა პერიოდის ყირიმის ომს, როდესაც ნიკოლოზ I, მხიარულად და თავდაჯერებულად გრძნობდა თავს, ავიდა ბალკანეთში, რათა დაეცვა მართლმადიდებელი მორწმუნეები, მაგრამ, შედეგად, შევარდა საერთაშორისო ბრძოლაში. შედგა კოალიცია ოსმალეთის, ბრიტანეთის, საფრანგეთის და სარდინიის იმპერიებიდან და რუსეთმა ომი წააგო და სწორედ ყირიმის ომის დამთავრების შემდეგ რუსეთის იმპერიამ ერთი მეტრით აღარ გააფართოვა საზღვრები და ყველა ღონე იხმარა არსებული ტერიტორიების შესანარჩუნებლად.

1918 წელს ის დაინგრა, თუმცა დაინგრა ავსტრო-უნგრეთის, გერმანული და ოსმალეთის ქვეყნებიც, ხოლო ბრიტანეთისა და საფრანგეთის იმპერიებმა დე ფაქტო 1960-იანი წლების შუა ხანებამდე გაძლეს, მაგრამ ისინიც დაინგრა.

მთავარი ის არის, რომ იმპერიები მოძველდა და ყოფილი მეტროპოლიების ყველა დედაქალაქი შეეგუა ამას. მაგრამ რუსული ელიტა ჯიუტად ეკიდება ამ მოძველებულ სახელმწიფო სისტემას.

1991 წელს წითელი იმპერიის დაშლის შემდეგ, ბ. ელცინს მოუწია უზარმაზარი ძალისხმევა, რათა თავიდან აეცილებინა რუსეთის შემდგომი დაშლა და გადაექცია იგი სტაბილურ ფედერაციად. თათარსტანი და იაკუტია მოისყიდეს, სხვები, ისევე როგორც შორეული აღმოსავლეთი, დააშინეს. მათ ორი ომი წააგეს ჩეჩნეთთან, მაგრამ მაინც მოახერხეს რუსეთის ფედერაციის ფარგლებში მისი ოფიციალურ დონეზე დატოვება და დღემდე უხდიან მას ხარკს.

თუმცა, პრინციპში, ფედერაციის 85 სუბიექტის მთელი დღევანდელი სტრუქტურა ძალიან მერყევია. მაგალითად, ეკონომიკური თვალსაზრისით, თათარსტანიც ზედმეტია, ციმბირიც,  შორეული აღმოსავლეთიც და  ზოგადად მოსკოვიც.

ახლა კი მმართველი მანიაკი, ნაცვლად იმისა, რომ რუსეთის ფედერაციის შიდა განვითარებაზე იმუშაოს, ცდილობს გააცოცხლოს დავიწყებაში ჩაძირული მე-18 და მე-19 საუკუნეების აჩრდილები – ის შემოიჭრა უკრაინაში – სახელმწიფოში, რომელიც დამოუკიდებელია 30 წლის განმავლობაში ( გაიზარდა ორი თაობა, რომლებსაც საერთო არაფერი აქვთ სსრკ-სთან).

პუტინს, როგორც ისტორიის მოყვარულს, ახსოვს, რომ უკრაინა სინამდვილეში პატარა რუსეთია, მაგრამ რატომღაც სრულიად ავიწყდება, რომ პატარა რუსეთი სინამდვილეში დამოუკიდებელია.  მამაცი პოლკოვნიკებით, წარმოუდგენლად ვნებიანი კაზაკებით და ჯადოქრებით, რომლებიც, ნ.გოგოლის თქმით, ყველა უკრაინელ ქალშია.

და რას მიაღწია პუტინმა 6-დღიან ომში? რას მიაღწია სახელმწიფომ, რომელიც ჯიუტად უყურებს მომავალს და არა წარსულს? სულ მცირე 6000 ჯარისკაცი უკვე დაიღუპა (ანუ ყოველდღიურად ათასი გამოდის). ყოველ შემთხვევაში, ეს პროპორციულად მნიშვნელოვნად აღემატება როგორც ავღანეთს, ასევე ჩეჩნეთთან ომებს. უკრაინელებმა გაანადგურეს 30 თვითმფრინავი, 31 ვერტმფრენი, 211 ტანკი, 862 ჯავშანმანქანა, 85 ქვემეხი, 400 მრავალჯერადი სარაკეტო სისტემა, 355 მანქანა, 3 დრონი, 2 ნავი და 9 საჰაერო თავდაცვის სისტემა.

ღირს ეს ომი ამად?  იტანჯებიან კი არხანგელსკის, ტიუმენის, კრასნოიარსკის, ირკუტსკის, ხაბაროვსკის, პეტროპავლოვსკ-კამჩატსკის… მცხოვრებნი იმით, რომ უკრაინა გახდება ევროკავშირისა და ნატოს წევრი? მაგრამ ახლა, როდესაც ვ. პუტინმა გადაწყვიტა უკრაინა ევროპაში არ გაეშვა და სსრკ-ში ჩაეყვანა, რუსეთის ეკონომიკა სწრაფად იშლება მთელ სივრცეში მურმანსკიდან ვლადივოსტოკამდე.

ვ.პუტინი გაბრაზებულია, მაგრამ ამ დროისთვის მთელი უკრაინის დაპყრობის იმედს არ ტოვებს. აბა, რა არის შემდეგი, თუნდაც ასეთი შთამბეჭდავი ტერიტორიის შესაძლო დაუფლების შემდეგ? გაუთავებელი პარტიზანული ომი, უკრაინელების ამოუწურავი სიძულვილი რუსეთის ფედერაციის ყველა მოქალაქის და, უპირველეს ყოვლისა, რუსების მიმართ? რაც უფრო ძლიერად იბრძვიან უკრაინელები (და ახლა მათ მთელი დასავლეთი ეხმარება), მით უფრო გაბრაზდება კრემლის უფროსი. მით უფრო ნათელი იქნება რუსეთსა და შეერთებულ შტატებს შორის ბირთვული ომის პერსპექტივა. ნუთუ რუსეთში ამის არავის ეშინია?

პუტინმა აშკარად გონება დაკარგა, მაგრამ, ამავდროულად, განაგრძობს მეფობას. კიდევ რამდენ უკრაინელ მშვიდობიან მოქალაქეს მოკლავს? რამდენად ღრმად და რამდენ ხანს დაეცემა რუსეთის ეკონომიკა? აუცილებელია სასწრაფოდ შეწყდეს ეს ბაქჰანალია და დაიწყოს რუსეთში ამჟამინდელი მმართველი ელიტების ჩამოშორება ხელისუფლებიდან! აი, ესაა ახლა მთავარი!

В. Путин в ярости

В. Путин любит историю Российской империи и её советской реинкарнации – это объяснимо и вполне нормально. Тем более, если твоя Родина имела два величественных века – XVIII и XIX – когда, как известно, ни одна пушка в Европе не стреляла без разрешения из СПб. Что ж, миллионы людей на планете занимаются историей в качестве хобби, но живут эти любители истории в настоящем, а мечтают, естественно, о будущем.

Проблема нынешнего самодержца в том, что он решительно двинулся башкой на почве истории и возжелал буквально перенести наше успешное прошлое в настоящее. Познавательное и сентиментальное хобби превратилось в шизу, связанную с имперскими завоеваниями, а царь превратился в полоумного маньяка.

У РФ смехотворный уровень ВВП на душу населения (в 1999 г. юный В. Путин пообещал догнать по этому показателю Португалию, но до сих пор никак), однако, государь вознамерился восстановить империю – в границах то ли при царе Николае II (то есть, с Туркестаном и Финляндией), то ли при генсеке Сталине (а мы в 1946 г. заняли и часть Ирана, и часть Турции, и пол Европы).

Думаете В. Путину его затея не удастся? Да нет, она уже, безусловно, ему удалась! Во-первых, он на все 146% воссоздал прежний СССР внутри РФ. Во-вторых, происходящее сегодня весьма напоминает Крымскую войну середины XIX ст., когда бодро и уверенно себя чувствующий Николай І полез на Балканы с целью защиты православных верующих, но, в результате, напоролся на международную коалицию из Османской, Британской, Французской империй и Сардинского королевства. Войну мы проиграли, и именно после окончания Крымской войны Российская империя больше не расширила свои границы ни на один метр, прилагая все усилия, чтобы удержать имеющиеся территории. Ну, а в 1918 г. она рухнула, правда, вместе с Австро-Венгерской, Германской и Османской. Британская и Французская империи продержались, де-факто, до середины 60-х годов ХХ ст., но также неизбежно развалились.

Суть в том, что империи себя изжили и все столицы былых метрополий с этим смирились. Но российские элиты упорно цепляются именно за это одряхлевшее государственное устройство.

После распада Красной империи в 1991 г. Б. Ельцину пришлось приложить чудовищные усилия, чтобы не допустить последующего развала РСФСР и превратить её в стабильную РФ. Татарстан (и, в целом, Идель-Урал), Якутию подкупили, других, как Дальний Восток, запугали. Проиграли две войны Чечне, но всё-таки смогли оставить её на формальном уровне в рамках РФ и до сего дня платят ей репарации. Однако, в принципе, вся нынешняя конструкция из 85 субъектов Федерации является весьма зыбкой. Например, в экономическом плане ни Татарстану, ни Сибири, ни Дальнему Востоку, Москва, вообще, не нужна.
И вот царствующий маньяк, вместо работы по внутреннему развитию РФ, пытается возродить канувшие в лету призраки XVIII и XIX веков – вторгается на Украину – государство, являющееся независимым уже 30 лет (выросло уже два поколения, не имеющих ни малейшего отношения к СССР).
В. Путин, как любитель истории, помнит, что Украина – это собственно Малороссия, но, почему-то, целиком забывает, что Малороссия – это собственно Гетманщина. С хитрыми гетманами, доблестными полковниками, невероятно пассионарными казаками и ведьмами, которые сидят, по словам Н. Гоголя, в каждой украинской женщине.

И чего же В. Путин добился за 6 дней войны с государством, упорно смотрящим в будущее, а не прошлое? Убитых уже минимум 6 тысяч (то есть, выходит по тысяче каждый день, но, возможно, и больше). В любом случае, это пропорционально сильно превосходит и Афганистан, и войны с Чечней. Украинцы уничтожили 30 самолетов, 31 вертолет, 211 танков, 862 бронемашины, 85 пушек, 400 ракетных систем залпового огня, 355 единиц автомобильной техники, 3 беспилотника, 2 катера и 9 средств ПВО.

Каким образом жители Архангельска, Тюмени, Красноярска, Иркутска, Хабаровска, Петропавловска-Камчатского … пострадали бы от того, что Украина стала бы членом ЕС и НАТО? Зато теперь, когда В. Путин решил не пустить Украину в Европу и затащить её обратно в СССР, экономика РФ стремительно рушится на всём пространстве от Мурманска до Владивостока, а на обладателей российского паспорта везде в мире начинают смотреть с презрением.

В. Путин пребывает в ярости, но покамест не оставляет надежды завоевать всю Украину. Хорошо, а что дальше, даже после возможного овладения такой внушительной территорией? Бесконечная партизанская война, неиссякаемая ненависть украинцев ко всем гражданам РФ и, прежде всего, к россиянам? Чем жестче украинцы будут давать отпор (а им теперь помогает весь Запад), тем в большую ярость будет впадать кремлевский старец. Тем отчетливей будет перспектива ядерной войны России и США. Неужели никто в РФ этого не боится?

В. Путин явственно сошел с ума, но, при этом, он продолжает царствовать. Сколько ещё будут убивать мирных украинцев? Как глубоко и как надолго упадет экономика РФ? Необходимо немедленно прекратить эту вакханалию и отстранить нынешние правящие в России элиты от власти! Не бойтесь, протестуйте, иначе ярость В. Путина сожжет и вас, и вашу землю дотла.