Loader

პრორუსული ძალების მასიური შტურმი უკრაინის წინააღმდეგ

უკრაინისა და რუსეთის ურთიერთობებში დაძაბულობა შვიდ წელზე მეტია ყველა ფრონტზე გრძელდება.

ეს დაძაბულობა არ ეხება მხოლოდ მასობრივ ფსიქოზს და რუსული ჯარების სისტემატურ როტაციას უკრაინასთან საზღვრებამდე და სახელმწიფოთა მეთაურების დიპლომატიურ ბრძოლებს. ეს ეხება  იურიდიულ დავებსაც, რომლებიც გავლენას ახდენს ადამიანის უფლებებზე, თავისუფლებებსა და სიცოცხლეზე.

კერძოდ, პოლიტიკოსების, ადვოკატების, საზოგადოებრივი აქტივისტებისა და ჟურნალისტების დაძაბული დისკუსია უკავშირდება უკრაინის სახელმწიფო პრეტენზიებს სისხლის სამართლის საერთაშორისო სასამართლოში, გაეროს ზღვის კანონის საერთაშორისო ტრიბუნალში, ნიდერლანდების უშიშროების საბჭოს გამოძიებამ ჩამოგდებული Boeing 777 დონეცკის უკონტროლო ტერიტორიის თავზე თვითმფრინავი და ინდივიდუალური პრეტენზიები, ე.წ. „მსხვერპლები“ ​​ადამიანის უფლებათა ევროპულ სასამართლოში („ECHR“).

ყალბი მასობრივი სასამართლო პროცესი უკრაინის წინააღმდეგ

თუ სხვა სახელმწიფოთა საერთაშორისო და ეროვნული ინსტიტუტების მიერ წლების განმავლობაში განხილულ სახელმწიფოთაშორის დავებში, რუსეთი, პრინციპში, ვერანაირ პოლიტიკურ გავლენას ვერ მოახდენს მათზე „პოლიტიკურად ხელსაყრელი“ გადაწყვეტილებების მიღებაზე, მათი სტრუქტურისა და ორგანოების კარგად კოორდინირებული მუშაობის გამო.

”შეკავებისა და წონასწორობის” პრინციპი, შემდეგ ისეთ ავტორიტეტულ სასამართლო ორგანოსთან მიმართებაში, როგორიცაა ECHR, უკვე ნაპოვნია ხარვეზები, რომელთა საშუალებითაც რუსეთის ფედერაციას შეუძლია ჩაერიოს მის მუშაობაში, რაც მიზნად ისახავს იურიდიული პროცესების დაბლოკვას და უკრაინის საერთაშორისო არენაზე დისკრედიტაციას .ამავე დროს, ევროპული ორგანოს თანახმად, ამ ზრდაში ლომის წილი იყო რუსეთ-უკრაინის კონფლიქტის შედეგად დაზარალებული ადამიანების საჩივრებმა, რადგან საჩივრები ეხება ადამიანის უფლებების დარღვევას ყირიმის ანექსიის და საომარი მოქმედებების შედეგად.

დონბასი, განსაკუთრებით, არასათანადო მოპყრობა, რელიგიური თემებისა და ეროვნული უმცირესობების ჩაგვრა, განმცხადებლების მიერ ქონების დაკარგვა და სხვა.ამასთან, მედიის მიერ გავრცელებული ინფორმაციის გათვალისწინებით, ყველა პრეტენზია სასამართლოში არ მოდის რეალური განმცხადებლების მხრიდან, რეალური უფლებების დარღვევასთან დაკავშირებით.სქემის პროგრამის ჟურნალისტებმა დააფიქსირეს თავდასხმა ECHR– ზე, რომელიც სასამართლო საქმეების ჩამონათვალის ანალიზის შედეგად აღმოაჩინა ასობით საჩივარი უკრაინის წინააღმდეგ არარსებული განმცხადებლებისგან, რომლებიც შეტანილ იქნა მხოლოდ რამდენიმე წარმომადგენლის მიერ, რომლებიც დროებით ოკუპირებულ ტერიტორიაზე არიან ან მოქმედებენ რუსეთის ფედერაციის ტერიტორიიდან.

კერძოდ, ჟურნალისტების მიერ ჩატარებული გამოძიების თანახმად, 2014-2016 წლებში 600-ზე მეტი საჩივარი შეიტანა უკრაინის ლტოლვილთა კავშირის საზოგადოებრივი ორგანიზაციის იურისტმა იულია ნიკიტინამ. როგორც ჩანს, გასაკვირი არაფერია, თუ არ გაითვალისწინებთ, რომ ყველა განცხადება ადვოკატმა შემოიტანა ნებაყოფლობით, ანუ უფასოდ და თავად ორგანიზაცია, რომლის სახელითაც იმოქმედა ადვოკატი, იყო შეიქმნა და ხელმძღვანელობდა ცნობილი ყოფილი მოადგილე გაქცეული ოლეგ ცარევი, რომელსაც უკრაინის სამართალდამცავი ორგანოები სახელმწიფო ღალატში ადანაშაულებენ.უკრაინის წინააღმდეგ საჩივრების ნაწილი გადაეგზავნა ECHR- ს და რუსეთის ე.წ. უფლებადამცველი ორგანიზაციების წარმომადგენლებს, კერძოდ ვლადიმერ ფედოროვს – გეორგი ფედოროვის ძმას, რომელიც არის რუსეთის ფედერაციის საზოგადოებრივი პალატის წევრი, ასევე როგორც იურისტები – რუსეთის მოქალაქეები.

მეორე ნაწილი ევროკომისიაში გაგზავნეს უკონტროლო ტერიტორიების იურისტების მიერ, რომლებსაც ეძებენ უკრაინის სამართალდამცავი ორგანოები, აგრეთვე კლიშინისა და პარტნიორთა ინტერ-ტერიტორიული ადვოკატთა ასოციაციის ამჟამინდელი და ყოფილი იურისტები, რომლებიც პრაქტიკულად იყენებენ რუსეთში და საჯაროდ აცხადებენ დებულებას ORDLO– ს ადგილობრივი მაცხოვრებლების ე.წ.ჟურნალისტური გამოძიების შედეგების თანახმად, ჟურნალისტებმა დაასკვნეს, რომ დონბასის ომთან დაკავშირებული საჩივრების დაახლოებით 98 პროცენტი, რომელიც შედგენილია მხოლოდ უკრაინის წინააღმდეგ და ახლა განიხილება სასამართლოში, იურისტებმა გაგზავნეს რუსეთიდან ან უკრაინის ოკუპირებული ტერიტორიებიდან, რომელსაც რეალურად აკონტროლებს კრემლი …

ევროსაბჭოს შესაბამისი რეაგირების არარსებობის შემთხვევაში, ეს გამოიწვევს იმ ფაქტს, რომ უკრაინის წინააღმდეგ მომჩივნების მასიური ნაკადირების ფონზე, ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მუშაობა დაბლოკილი იქნება.ამის შედეგი შეიძლება იყოს ის, რომ ფიზიკური პირების ასეთი მასიური განცხადებების ფონზე გაიზრდება უკრაინულ-რუსული სახელმწიფოთაშორისი დავების განხილვის ხანგრძლივობა, რადგან ECHR განაგრძობს უკრაინის მიერ რუსეთის ფედერაციის წინააღმდეგ შეტანილ 7 სახელმწიფოთაშორის განცხადებას. რის შედეგადაც უკრაინა ელოდება დონეს, რომ აჩვენოს რუსეთმა უგულებელყო ევროპის საბჭოს სახელმძღვანელო მითითებები და საერთაშორისო სამართლის ნორმები.

ევროპა დუმს?

აღსანიშნავია, რომ ევროსაბჭოს ქარტიის მე -3 მუხლი აცხადებს, რომ თითოეულმა წევრმა, რომელსაც სხვათა შორის რუსეთიც ეკუთვნის, აუცილებლად უნდა აღიაროს კანონის უზენაესობისა და ადამიანის უფლებების დაცვის პრინციპები და მისი იურისდიქციის ქვეშ მყოფი ყველა პირის თავისუფლებებს და ასევე უნდა ითანამშრომლონ გულწრფელად და ეფექტურად

რუსეთი ამ პრინციპებს ღიად უგულებელყოფს, რასაც ევროპა ”ვერ ხედავს”. ამ მოვლენების გათვალისწინებით, უკრაინის ევროპული მხარდაჭერა არ არის საუკეთესო, აშშ-ს პოზიციის საწინააღმდეგოდ.

შეგახსენებთ, რომ 2021 წლის მარტში აშშ-ს პრეზიდენტმა ჯოზეფ ბაიდენმა ბრძანა, რომ საგანგებო ვითარება კიდევ ერთი წლით გაგრძელდეს უკრაინის წინააღმდეგ რუსეთის აგრესიასთან დაკავშირებით, რაც რუსეთის ეკონომიკის წინააღმდეგ სანქციების შემდგომ გამოყენებას ითვალისწინებს.

ამასთან, გაფართოებული სანქციების გარდა, შეერთებული შტატები სისტემატურად ამახვილებს მსოფლიო საზოგადოების, კერძოდ, ევროპის ყურადღებას ადამიანის უფლებების დარღვევის პრობლემაზე, რომელიც გამოწვეულია რუსეთის აგრესიით უკრაინის ტერიტორიაზე.

2021 წლის მარტში, სახელმწიფო დეპარტამენტის ვებგვერდზე გამოქვეყნდა ორმოცდამეხუთე ყოველწლიური ანგარიში ადამიანის უფლებათა დაცვის შესახებ, რომელიც წარმოადგინა აშშ-ს სახელმწიფო მდივანმა ენტონი ბლინკენმა. მოხსენების ერთ-ერთი ნაწილი ეძღვნება უკრაინაში ადამიანის უფლებების დარღვევას ყირიმსა და დონბასში რუსეთის საოკუპაციო ხელისუფლების საქმიანობასთან დაკავშირებით.

ამ ნაწილის მთავარი მიზეზი არის ის, რომ ამ ტერიტორიებზე ღიად უგულებელყოფილია ადამიანის უფლებები. აქედან გამომდინარე, გამორიცხულია კანონის უზენაესობის ინსტიტუტის, ადამიანის უფლებების დაცვის ევროპული პრინციპების არსებობა.

ამას იყენებენ რუსეთის ფედერაციის “თანამებრძოლები” უკრაინის დისკრედიტაციისთვის, მრავალი საჩივრის წარდგენა ევროპულ სასამართლოში უკრაინის წინააღმდეგ, რაც განპირობებულია ამ ტერიტორიებზე ადამიანის უფლებების დარღვევით, რაც სავარაუდოდ გამოწვეულია უკრაინის ხელისუფლების ქმედებებით.

ამიტომ, ევროსაბჭოს რეაქცია ევროკავშირის ადამიანის უფლებათა ევროპულ კონვენციაში უკრაინის წინააღმდეგ მასობრივ ფაქტობრივ განცხადებებთან დაკავშირებით უნდა იყოს გადაუდებელი და უფრო კატეგორიული, ვინაიდან დაისვა ევროსაბჭოს წევრი ქვეყნის რეპუტაციის საკითხი, თუმცა, არ ხდება.

ევროპის საბჭომ არაერთხელ დაგმო რუსეთის აგრესიული პოლიტიკა უკრაინის მიმართ.
აღსანიშნავია, რომ ამ უკანასკნელთა შორის არის ევროპის საბჭოს საპარლამენტო ასამბლეის 2020 წლის 30 იანვრის No235 რეზოლუცია, რომლის თანახმადაც ასამბლეამ კიდევ ერთხელ შეიყვანა რუსეთი იმ ქვეყნების სიაში, სადაც დემოკრატიაში უარყოფითი ტენდენციების გამწვავება ხდება, მათ შორის ყირიმის უკანონო ანექსიისა და სამხედრო აგრესიისკენ მიმართული სახელმწიფო პოლიტიკა უკრაინის აღმოსავლეთში.

მოგვიანებით, მიმდინარე ზამთრის სესიაზე, ევროსაბჭოს საპარლამენტო ასამბლეამ დაგმო დემოკრატიის, კანონის უზენაესობისა და ადამიანის უფლებების სფეროში ნეგატიური ტენდენციები რუსეთში, რომელთა შორის მთავარია რუსეთის ფედერაციის კონსტიტუციის ცვლილებები, სახელმწიფოს ვალდებულება არ შეასრულოს ევროსასამართლოს გადაწყვეტილებები, რომლებიც მიღებულია მის წინააღმდეგ.

და ეს იმის მიუხედავად, რომ იმავე სესიაზე, გერმანელმა დეპუტატმა, სოციალ-დემოკრატმა ფრენკ შვაბემ განაცხადა, რომ: ”ECHR არის ევროპის საბჭოს სიწმინდე და მისი გადაწყვეტილებების შეუსრულებლობა არის წითელი ხაზი, რომ არცერთი წევრი ქვეყანა უფლება აქვს გადაკვეთოს ევროპის საბჭო ”.

ასევე, ევროპის საბჭოს მინისტრთა კომიტეტის გადაწყვეტილება, მიღებული 2021 წლის 11 მაისს, ყირიმის ავტონომიურ რესპუბლიკაში და ქალაქ სევასტოპოლში (უკრაინა) ადამიანის უფლებების შესახებ, რომელიც გმობს ყირიმის ოკუპაციას რუსეთის მიერ. , რომელიც ”ძირს უთხრის საერთაშორისო სამართლის ნორმებსა და ევროპის საბჭოს პრინციპებს” და ასევე აღნიშნავს რუსეთის, როგორც ყირიმში ადამიანის უფლებათა დამპყრობელი სახელმწიფოს მნიშვნელოვან დარღვევას.
ამასთან, მხოლოდ ასეთი გადაწყვეტილებები არ არის საკმარისი ოკუპანტი სახელმწიფოს წინააღმდეგ ბრძოლაში.

დღეს სახელმწიფოზე გავლენის ყველაზე ეფექტური მექანიზმი კვლავ საერთაშორისო და სახელმწიფოთაშორისი სასამართლო ინსტიტუტების გადაწყვეტილებებია.

ამასთან, ევროპული სასამართლოს პრობლემების გათვალისწინებით, ამჟამად ევროპა განიხილება მხოლოდ თავისი გადაწყვეტილებების შეუსრულებლობის პრობლემა.

2020 წლის სექტემბერში ევროსაბჭოს გენერალურმა მდივანმა მარია პეიჩინოვიჩ-ბურიჩმა ათენში დემოკრატიის ფორუმის 2020 წლის ფორუმზე სიტყვით გამოსვლისას გაიხსენა მხოლოდ ის, რომ ევროსაბჭოში წევრობის ჩამორთმევა შეიძლება საფრთხეს შეუქმნას ქვეყნებს, რომლებიც არ ECHR– ს გადაწყვეტილებები.

ამასთან, ევროკავშირს, უპირველეს ყოვლისა, უნდა შემუშავებულიყო განმცხადებელთა მასობრივი საჩივრის ”გაფილტვრის” მექანიზმი, რათა თავიდან იქნას აცილებული სასამართლო ორგანოს მუშაობის დაბლოკვა, რამაც შეიძლება უარყოფითად იმოქმედოს ამით ევროპელი მომჩივნების განაცხადების განხილვაზე.

სასამართლო უპირველეს ყოვლისა, ამ მოვლენების გათვალისწინებით, უნდა გავიხსენოთ ჰოლანდიის მთავრობის მიერ 2020 წლის ივლისში ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს საჩივრის შეტანა რუსეთის წინააღმდეგ რუსეთის წინააღმდეგ MH17 ფრენის ჩამოგდებაში მონაწილეობის გამო.

მოგეხსენებათ, რომ 2014 წლის 17 ივლისს, დონეცკის რეგიონის ქალაქ თორეზთან ახლოს, მალაიზიის ავიახაზების კომპანიის ბოინგ 777 ჩამოაგდეს და ასრულებდა რეგულარულ ფრენას MH17, რომლის დროსაც 298 ადამიანი დაიღუპა.

გამოძიების დროს, ჰოლანდიის მთავრობამ გადაწყვიტა არა მხოლოდ ევროსასამართლოს მიეწოდებინა გამოძიების საფუძველი, სადაც დასტურდება დონბასის ოკუპირებულ ტერიტორიაზე რუსული სამხედრო ტექნიკის არსებობის შესახებ, არამედ ტრაგედიის 298 მსხვერპლის მხარდაჭერა. ასეთი განცხადება.

კერძოდ, ECHR განიხილავს საჩივრებს რუსეთის წინააღმდეგ მსხვერპლთა მიმართ – ჩამოგდებული თვითმფრინავის ავარიაში დაღუპულთა უახლოესი ნათესავები. ყველა საჩივრის დრო გაურკვეველია.

ამიტომ, პირველ რიგში, სწორედ ევროპის საბჭო უნდა იყოს დაინტერესებული „ფილტრაციით

და ”ფიქტიური განცხადებები ევროპულ სასამართლოში, რათა ამ უკანასკნელმა გონივრულ ვადებში მიიღოს გადაწყვეტილებები ევროპული კონვენციით გარანტირებული უფლებების დარღვევის ფაქტებზე, ხოლო რეალური მსხვერპლები წლების განმავლობაში არ ელიან დამრღვევი სახელმწიფოსგან სასამართლოს კომპენსაციას.

 

МАССОВЫЙ ШТУРМ ЕСПЧ ФИКТИВНЫМИ ЗАЯВЛЕНИЯМИ СО СТОРОНЫ ПРОРОСИЙСКИХ СИЛ ПРОТИВ УКРАИНЫ

Напряжение в украинско-российских отношениях уже более семи лет продолжается на всех фронтах. Речь идет не только о массовом психозе вокруг систематической ротации российских войск к границам с Украиной и дипломатических баталиях глав государств.

 

Особое внимание сообщества, в частности европейского, приковано к юридическим спорам, в которых затрагиваются права, свободы и жизнь человека. В частности, напряженные дискуссии политиков, юристов, общественных активистов и журналистов идут вокруг государственных исков Украины в Международном уголовном суде, Международном трибунале ООН по морскому праву, расследовании Совета Безопасности Нидерландов по сбитому самолету Boeing 777 над неподконтрольной территорией Донецкой области и иски физических лиц, так называемых “потерпевших”, в Европейский суд по правам человека (“ЕСПЧ”).

 

Фейковое массовое судебное разбирательство против Украины

 

Если в межгосударственных спорах, которые годами рассматриваются международными и национальными институтами других государств Россия в принципе не может осуществлять ни политического влияния на принятие ими “политически выгодных” решений из-за их структуры и слаженно построенной работы органов по принципу “сдерживания и противовесов”, то относительно такого авторитетного судебного органа как ЕСПЧ уже обнаружены пробелы, через которые РФ может осуществлять вмешательство в его работу, направленное на блокирование судопроизводства и дискредитацию Украины на международной арене.

 

При этом, по информации европейского органа, львиную долю этого роста обеспечили жалобы от людей, пострадавших в результате российско-украинского конфликта, поскольку жалобы касаются нарушений прав человека в результате аннексии Крыма и военных действий на Донбассе, в частности жестокого обращения, притеснений религиозных сообществ и национальных меньшинств, потери заявителями имущества и тому подобное.

 

Однако, учитывая распространенную средствами массовой информации информацию, не все жалобы поступают в суд от реальных заявителей, в связи с нарушением реальных прав.

Журналистами программы “Схемы” было зафиксировано наступление на ЕСПЧ, которые анализируя список дел суда обнаружили сотни жалоб против Украины от несуществующих заявителей, поданные только несколькими представителями, которые находятся на временно оккупированной территории, или действуют с территории Российской Федерации.

 

В частности, согласно расследованию журналистов более 600 жалоб в период с 2014 по 2016 годы было подано юристом общественной организации “Союз беженцев Украины” Юлией Никитиной. Казалось бы, ничего удивительного, если не принимать во внимание, что все заявления были поданы юристом на общественных началах, то есть бесплатно, а сама организация, от имени которой действовала юрист создана и управляется известным экс-депутатом беглецом Олегом Царевым, которого украинские правоохранительные органы обвиняют в государственной измене.

 

Часть жалоб против Украины подано в ЕСПЧ и от представителей российских, так называемых, правозащитных организаций, в частности Владимира Федорова – брата Георгия Федорова, который является членом Общественной палаты РФ, а также юристов – граждан России.

Другая часть – направлена в ЕСПЧ адвокатами с неподконтрольных территорий, которые разыскиваются украинскими правоохранительными органами, а также действующими и бывшими адвокатами Межтерриториальной коллегии адвокатов “Клишин и партнеры”, которая практикует в России и публично заявляет о предоставлении, так называемой консультации местных жителей ОРДЛО.

 

По результатам проведенного журналистского расследования, журналисты пришли к выводу, что около 98 процентов жалоб, связанных с войной на Донбассе, составленные исключительно против Украины и сейчас находятся на рассмотрении суда, направляли адвокаты или из России, или с оккупированных территорий Украины, которые фактически подконтрольны Кремлю.

При отсутствии соответствующей реакции со стороны Совета Европы это приведет к тому, что на фоне массового наплыва жалобщиков против Украины будет фактически заблокирована работа ЕСПЧ.

 

Следствием этого может стать то, что на фоне таких массовых заявлений физических лиц увеличится продолжительность рассмотрения украино-российских межгосударственных споров, ведь в производстве ЕСПЧ находится 7 межгосударственных заявлений, поданных Украиной против Российской Федерации, результат рассмотрения которых так ждет Украина, чтобы еще раз на международном уровне показать пренебрежение Россией руководящих принципов Совета Европы и норм международного права.

 

Европа – молчит?

Стоит вспомнить, что статья 3 Устава Совета Европы провозглашает, что каждый ее член, к которым, среди прочего, относится и Россия, обязательно должен признать принципы верховенства права и осуществления прав человека и основных свобод всеми лицами, находящимися под его юрисдикцией, а также должен откровенно и эффективно сотрудничать в достижении цели Совета, которая направленна, в частности, на защиту и сохранение и развитие прав человека и основных свобод.

 

Эти принципы откровенно игнорируются Россией, чего “не видит” Европа. В свете этих событий поддержка Украины со стороны Европы является не лучшей, в противовес позиции США.

Напомним, что в марте 2021 года президент США Джозеф Байден распорядился продлить еще на год режим чрезвычайной ситуации в связи с агрессией России против Украины, которая предусматривает дальнейшее применение санкций против российской экономики.

Однако, дополнительно к продленным санкциям, США также систематически обращает внимание мирового сообщества, в частности Европы, на проблему нарушения прав человека, вызванной российской агрессией на территории Украины.

 

В марте 2021 на сайте Государственного Департамента был опубликован сорок пятый ежегодный доклад о соблюдении прав человека, который был представлен Госсекретарем США Энтони Блинкеном. Один из разделов доклада посвящен нарушениям прав человека в Украине, в связи с деятельностью российской оккупационной власти в Крыму и на Донбассе.

Основной мотив этого раздела сводится к тому, что на указанных территориях откровенно пренебрегаются права человека. Поэтому, о существовании института верховенства права, европейских принципов защиты прав человека не может идти речь.

 

Этим и пользуются “соратники” РФ для дискредитации Украины, подавая многочисленные заявления в Европейский суд против Украины, обусловленные нарушением прав человека на этих территориях, якобы вызванные действиями со стороны украинской власти.

Поэтому, реакция Совета Европы, в связи с массовыми фактовыми заявлениями в ЕСПЧ против Украины должна быть неотложной и более категоричной, поскольку поднимается вопрос репутации государства – члена Совета Европы, однако, этого не происходит.

 

Совет Европы неоднократно осуждал агрессивную политику России по отношению к Украине.

Стоит вспомнить, среди последних, резолюцию ПАСЕ № 235 за 30 января 2020 года, по которой Ассамблея в который раз внесла Россию в список стран, где существуют обострения негативных тенденций в демократии, в том числе относительно политики государства, направленной на незаконную аннексию Крыма и военную агрессию на востоке Украины.

 

В дальнейшем, на нынешней зимней сессии, ПАСЕ осудила ряд негативных тенденций в сфере демократии, верховенства права и прав человека в России, среди которых основной является изменения в Конституции Российской Федерации, в части необязательности выполнения государством решений ЕСПЧ, которые принимаются против нее.

 

И это при том, что на этой же сессии немецкий депутат, социал-демократ Франк Швабе заявил, что: “ЕСПЧ — это святая святых Совета Европы, а неисполнение его решений – это та красная линия, которую не позволено переступать ни одному государству-члену Совета Европы”.

Также, не остается без внимания, решение Комитета министров Совета Европы, принятое 11 мая 2021 года о ситуации с правами человека в Автономной Республике Крым и городе Севастополь (Украина), в котором осуждается оккупация Крыма Россией, что “подрывает нормы международного права и принципы Совета Европы”, а также констатирует существенное нарушение Россией как государством-оккупантом прав человека в Крыму.

 

Однако, только одних таких решений недостаточно в борьбе с государством-оккупантом.

На сегодняшний день, самым действенным механизмом влияния на государство все еще остаются решения международных и межгосударственных судебных учреждений.

 

Впрочем, в свете проблем Европейского суда, в настоящее время Европа обеспокоена исключительно проблематикой невыполнения его решений.

 

В сентябре 2020 года Генеральный секретарь Совета Европы Мария Пейчинович-Бурич в выступлении на Афинском форуме демократии – 2020 вспомнила только то, что лишение членства в Совете Европы может угрожать странам, которые не выполняют решения ЕСПЧ.

 

Однако, СЕ, прежде всего, следовало бы разработать механизм “фильтрования” массового обращения заявителей, для предупреждения блокировки работы судебного органа, что может негативно повлиять и на рассмотрение этим судом заявлений европейских жалобщиков.

Прежде всего, в свете данных событий, стоило бы вспомнить о поданной в июле 2020 года правительством Нидерландов межгосударственной жалобы в ЕСПЧ против России из-за ее участия в сбитии самолета рейса МН17.

 

Как известно, 17 июля 2014 года неподалеку от города Торез Донецкой области был сбит Boeing 777 компании “Малазийские авиалинии”, выполнявший регулярный рейс MH17, во время которого погибли все пассажиры и экипаж в количестве 298 человек.

В ходе расследования правительство Нидерландов решило не только предоставить Европейскому суду базу проведенного расследования, где имеются доказательства пребывания российской военной техники на оккупированной территории Донбасса, но и таким заявлением поддержать 298 жертв трагедии.

 

В частности, в ЕСПЧ находятся на рассмотрении жалобы против России пострадавших – ближайших родственников умерших в катастрофе сбитого самолета. Сроки рассмотрения всех жалоб являются неопределенными.

 

Поэтому, прежде всего именно Совет Европы, должен быть заинтересованный в “фильтровании” фиктивных заявлений в Европейский суд, чтобы последний в разумные сроки принимал решения по заявлениям о реальных нарушениях прав, гарантированных Европейской конвенцией, а реальные жертвы годами не ожидали судебных компенсации от государства – нарушителя.