Loader

ორი წერილი! ორი მსგავსი მოსაზრება უკრაინის შესახებ

 

SvitUA-ს რედაქტორებმა მიიღეს ორი წერილი უკრაინის ომის შესახებ.

ერთი რუსეთიდან, მეორე ბელორუსიდან. მათი ავტორები, რუსი და ბელორუსი მოქალაქეები,  სთხოვენ რედაქტორებს გამოაქვეყნონ მათი მოსაზრებები იმის შესახებ, რაც ხდება უკრაინაში. რათა უკრაინელებმა იცოდნენ, რომ რუსეთსა და ბელორუსში ყველა არ უჭერს მხარს პუტინს და რომ ორი დიქტატორის მიმართ სიძულვილი არ უნდა გადაიზარდოს რუსებისა და ბელორუსების სიძულვილში.

გასაგები მიზეზების გამო, ეს ადამიანები ნამდვილ სახელს არ ასახელებენ, მაგრამ წერილების ტონი მათ გულწრფელობაში ეჭვს არ ტოვებს.

წერილი რუსეთიდან
ომის დაწყებიდან პირველი ორი დღე გავატარე მუდმივი თვალყურის დევნების რეჟიმში, ნათესავებთან და მეგობრებთან კონტაქტის შენარჩუნებით და მომხდარის შესახებ უკიდურესი ემოციებით.

ეს ეტაპი გავიარე და ლიანდაგზე დავდექი. ახლა შედარებით მშვიდად და რაციონალურად შემიძლია საუბარი.

ეს ტექსტი არ იქნება “სამარცხვინო”, “საშინელი”, “გაუგებარი”. არ იქნება “მე ვარ მშვიდობის მომხრე”, “მოდით ვცადოთ მოლაპარაკება” და ა.შ პათოსის!

ეს რიტორიკა შთაბეჭდილებას არავისზე ახდენს. ვიცი, რომ არის ხალხი, ვინც ელოდება ჩემი პოზიციის დაფიქსირებას. ეს გასაგებია, მაგრამ … პოზიცია შესაძლებელია საკამათო საკითხზე, სადაც არსებობს ორი ან მეტი მხარე, რომლებიც ახმიანებენ მორალურ პოზიციას.

რაც შეეხება იმას, რაც ხდება, მირჩევნია დავეყრდნო არა არასტაბილურ და ორაზროვან მორალურ კატეგორიებს, არამედ იმ კანონებს, რომლებიც ჩვენ თვითონ მივიღეთ და რომლებითაც უნდა ვიცხოვროთ. კანონთან დაკავშირებით ორი აზრი არ შეიძლება იყოს – ის უნდა განხორციელდეს და მისი დარღვევა უნდა შეწყდეს.

მოდით მივმართოთ რუსეთის კანონმდებლობას.

რუსეთის ფედერაციის სისხლის სამართლის კოდექსის 353-ე მუხლი ამბობს:

• აგრესიული ომის დაგეგმვა, მომზადება ან გაჩაღება ისჯება თავისუფლების აღკვეთით ვადით შვიდიდან თხუთმეტ წლამდე.

• აგრესიული ომის წარმოება ისჯება თავისუფლების აღკვეთით ვადით ათიდან ოც წლამდე.

მე, როგორც მოქალაქე, რომელიც პატივს სცემს კანონს, ვგმობ კანონის დარღვევას. რა პოზიციას ელით ჩემგან? სხვა რა პოზიცია შეიძლება მქონდეს?

ნებისმიერი ადამიანი, რომელიც ცდილობს ჩემთან კამათს და იმის დაამტკიცებას, რომ რაც ხდება კარგია, ცდილობს გაამართლოს დანაშაული და იკავებს დამნაშავეების მხარეს.

კარგი, კარგი, შეგიძლიათ სცადოთ ჩემი რაციონალური ველიდან გამოყვანა და დისკუსიაში ჩამითრიოთ თემაზე „რატომ გააკეთა ჩიკატილომ დიდი სამუშაო“ ან „ჩიკატილოს სხვა არჩევანი არ ჰქონდა“. მაგრამ აქაც არაფერი გამოვა. მერწმუნეთ, ყველა მანიაკი თავის დანაშაულს სასამართლოში ხსნის, როგორც სამყაროს ბოროტებისგან გაწმენდის მცდელობას. და ჯერჯერობით ამას არც მოსამართლეებზე და არც საზოგადოებაზე არანაირი შთაბეჭდილება არ მოუხდენია. ისინი კანონის შესაბამისად დაისაჯნენ. რატომ უნდა იყოს ახლა ყველაფერი სხვაგვარად?

თუმცა მე ომის მხარდამჭერ სიტყვებსაც ვეცნობი და ვკითხულობ – ვინ უჭერს მხარს ამ ომს? ჩემი დაკვირვებით ეს სამი კატეგორიის ადამიანებია. ესენი არიან, ვინც უკვე დიდი ხანია ღიად თანამშრომლობენ ჩვენს ხელისუფლებასთან, ამისთვის იღებენ თანამდებობებს, ფულს, ტიტულებს. მეორენი ვიწრო აზროვნების ადამიანები არიან, რომლებმაც გადაწყვიტეს ენდობოდნენ „ინფორმაციის“ მხოლოდ ერთ წყაროს და უბრალოდ აკოპირებენ კლიშეებს. მესამეები კი სულელები არ არიან, მაგრამ ფსიქიკის განადგურებისგან დასაცავად, „გარიგების“ ფაზაში არიან ჩარჩენილნი და აბსურდის ქვეშ ლოგიკური საფუძვლის ახსნას ცდილობენ.

გარდა ამისა, მე ვწერ, როგორც კარიერული ოფიცრების შვილიშვილი და შვილი, რომლებმაც ჯარს მთელი ცხოვრება დაუთმეს, ორდენებითა და მედლებით დაჯილდოვდნენ და სიცოცხლესა და სიკვდილს შორის არაერთხელ გაიარეს თხელი ხაზი.

ვფიქრობ, ბაბუას ან მამაჩემს საბრძოლო დავალებაზე გაგზავნამდე რომ შესთავაზეს ფორმიდან განმასხვავებელი ნიშნების ამოღება და ტანკის ან თვითმფრინავის მხრიდან სანომრე ნიშნების და წითელი ვარსკვლავების წაშლა, ისინი დააკავებდნენ მას ვინც ისეთი ბრძანება გასცა, როგორც აშკარა მოღალატეს და მტერს.

თუ თქვენ ბრძანება გამოგეგზავნით ომში მონაწილეობის თაობაზე ან თუ თქვენ ომში მიემგვრებით როგორც კერძო პირი და არ იღებთ პასუხისმგებლობას თქვენს ქმედებებზე, საერთაშორისო სამართალში ამას „შემსრულებელთა ექსცესები“ ჰქვია და ყველაფერზე, რასაც აკეთებთ, პასუხისმგებელი იქნებით პირადად.

დიდი დრო არ გავა და ჩემი სიტყვების დადასტურებას იხილავთ: ოჯახის წევრები მოძებნიან და გადაარჩენენ პატიმრებს, საქველმოქმედო ფონდები ინვალიდებს პროთეზებს შეიძენენ, გარდაცვლილთა ცხედრებს გაცვლიან და ამ პრიცესში ყველაზე მეტად ჩაერევიან. რამდენიმე ადამიანი შეძლებს ინვალიდობის ან გადარჩენის პენსიის მიღებას, თქვენ ვერ დაამტკიცებთ თქვენს მონაწილეობას ან მამისა და ქმრის მონაწილეობას საომარ მოქმედებებში. სამხედრო პირადობის მოწმობაში ამის შესახებ ჩანაწერი არაფერი წერია.

მიუხედავად ამ ომის შედეგისა, მისი შედეგები ტრაგიკული იქნება. არა მხოლოდ იმიტომ, რომ მოხდება ეკონომიკის კოლაფსი, პოლიტიკის ნგრევა და მორალური განადგურება! არა! საომარი მოქმედებების დასრულების შემდეგ, უკრაინა საერთაშორისო ინსტიტუტებისგან მოითხოვს ზომებს რუსეთთან მიმართებაში უკვე საერთაშორისო ნორმების საფუძველზე და ის წარმოადგენს დოკუმენტებს, ჩვენებებს, ფოტოებსა და ვიდეოებს, რომლებსაც დღეს უკვე უხვად ხედავთ ქსელში.

ეს იქნება ომის დანაშაულის კვალიფიკაცია, სხვა არაფერი. მოდით კიდევ ერთხელ გადავხედოთ დოკუმენტებს:

„ომის დანაშაულები – დასახლებების უაზრო განადგურება; სამხედრო აუცილებლობით გაუმართლებელი ნგრევა; განურჩეველი თავდასხმები, რომლებიც გავლენას ახდენენ სამოქალაქო მოსახლეობაზე და სამოქალაქო ობიექტებზე; თავდასხმა დანადგარებზე ან სტრუქტურებზე, რომლებიც შეიცავს საშიშ ძალებს (ატომური ელექტროსადგურები, კაშხლები, ჰიდროელექტრო ნაგებობები). ომის დანაშაულს არ აქვს ხანდაზმულობის ვადა“, – წყარო – ეკონომიკური ლექსიკონი.

ვიმედოვნებ, რომ აქ არავინ დამიმტკიცებს, რომ Grad-ის მრავალჯერადი სარაკეტო სისტემები მუშაობენ სიზუსტით და სიზუსტით სამხედრო ობიექტებზე. სამხედრო სპეციალობით ვარ რაკეტის ინჟინერი, გამშვები ეკიპაჟის მეთაური. მრავალი სარაკეტო გამშვები განურჩეველი იარაღია. და თავად რუსეთის ფედერაციის თავდაცვის სამინისტრო იტყობინება ჩერნობილის ატომური ელექტროსადგურის აღების შესახებ. ომის დანაშაულები უკვე ჩადენილია. მომავლის საკითხია მათი მასშტაბების და შედეგების გარკვევა.

ვიმეორებ: ნებისმიერი ადამიანი, რომელიც ცდილობს ჩემთან კამათს და დაამტკიცოს, რომ რაც ხდება კარგია, ცდილობს გაამართლოს დანაშაული და იკავებს დამნაშავეების მხარეს.

და ბოლოს, „აგრესიული“ ომის შესახებ.
გაეროს გენერალური ასამბლეის რეზოლუცია No3314:

სახელმწიფოს ტერიტორია ხელშეუხებელია და ის არ ექვემდებარება, თუნდაც დროებით, სამხედრო ოკუპაციას ან სხვა სახელმწიფოს მიერ განხორციელებულ ძალის სხვა ზომებს.

მუხლი 1 აგრესია არის სახელმწიფოს მიერ შეიარაღებული ძალის გამოყენება სხვა სახელმწიფოს სუვერენიტეტის, ტერიტორიული მთლიანობის ან პოლიტიკური დამოუკიდებლობის წინააღმდეგ.

მუხლი 3. ნებისმიერი შემდეგი ქმედება, მიუხედავად ომის გამოცხადებისა, დაკვალიფიცირებული იქნება აგრესიის აქტად:

ა) სახელმწიფოს შეიარაღებული ძალების შეჭრა ან თავდასხმა სხვა სახელმწიფოს ტერიტორიაზე, ან რაიმე სამხედრო ოკუპაცია, თუმცა დროებითი, რომელიც გამოწვეულია ასეთი შეჭრით ან თავდასხმით, ან სხვა სახელმწიფოს ტერიტორიის ან მისი ნაწილის ძალის გამოყენებით ანექსია. ;
ბ) სახელმწიფოს შეიარაღებული ძალების მიერ სხვა სახელმწიფოს ტერიტორიის დაბომბვა ან სახელმწიფოს მიერ რაიმე იარაღის გამოყენება სხვა სახელმწიფოს ტერიტორიის წინააღმდეგ; გ) სხვა სახელმწიფოს შეიარაღებული ძალების მიერ სახელმწიფოს პორტების ან სანაპიროების ბლოკირება; დ) სახელმწიფოს შეიარაღებული ძალების თავდასხმა სახმელეთო, საზღვაო ან საჰაერო ძალებზე, ან სხვა სახელმწიფოს საზღვაო და საჰაერო ფლოტებზე;

მუხლი 5. რაიმე სახის მოსაზრებები, იქნება ეს პოლიტიკური, ეკონომიკური, სამხედრო თუ სხვა, არ შეიძლება იყოს აგრესიის გამართლება. აგრესიული ომი არის დანაშაული საერთაშორისო მშვიდობის წინააღმდეგ. აგრესია მოითხოვს საერთაშორისო პასუხისმგებლობას“.

და მალე მოვა ეს პასუხისმგებლობა. სამწუხაროდ, ეს ყველა ჩვენგანისთვის ერთნაირად დადგება: მათთვის, ვინც ლაპარაკობდა და მათთვის, ვინც დუმდა, მათთვის, ვინც დაგმო და ვინც მხარს უჭერდა, მათთვის, ვინც იღებდა გადაწყვეტილებებს და მათთვის, ვინც მათთან ერთად იყო root ვეთანხმები. ასე რომ, არ აქვს მნიშვნელობა ეთანხმებით თუ არა. ველოდებით ისეთი სიტუაციის განვითარებას, რაზეც გავლენა აღარ გვაქვს.

ამასობაში… წაიკითხეთ და ხელახლა წაიკითხეთ: არავითარმა მოსაზრებამ არ შეიძლება გაამართლოს აგრესია!

წერილი ბელორუსიიდან

მწარედ და სირცხვილით გწერთ, რომ ბელორუსია შეუერთდა კრემლის აგრესიას უკრაინის წინააღმდეგ. შეგახსენებთ, რომ 27 თებერვალს ბელორუსიაში ჩატარდა რეფერენდუმი კონსტიტუციის ცვლილების თაობაზე – და სავარაუდოდ მოქალაქეთა უმრავლესობამ მხარი დაუჭირა მის ცვლილებას. ეს ნიშნავს, რომ ბელორუსის რესპუბლიკა ფაქტობრივად გააუქმებს არაბირთვული სახელმწიფოს სტატუსს. ასეთი ცვლილებები რუსეთის პრეზიდენტ პუტინს საშუალებას აძლევს განათავსოს თავისი ბირთვული იარაღი ბელორუსის ტერიტორიაზე.

ბელორუსიის ფსევდორეფერენდუმმა საბოლოოდ გახადა ლუკაშენკო კრემლის ვასალად, რამაც მას საშუალება მისცა განეკარგა ბელორუსის ტერიტორია, რათა კრემლმა განახორციელოს თავისი სამხედრო გეგმები არა მხოლოდ უკრაინასთან, არამედ სხვა მეზობელ სახელმწიფოებთან მიმართებაშიც.

ლუკაშენკომ ომის დაწყების შემდეგ (რუსეთთან ერთად უკრაინის წინააღმდეგ) დაკარგა ბელორუსის ლეგიტიმური ლიდერის ჰიპოთეტური უფლებაც კი არა მხოლოდ საერთაშორისო საზოგადოებისთვის, არამედ ბელორუსი ხალხისთვისაც.

მას სურდა ნებისმიერ ფასად შეენარჩუნებინა რეპრესიული რეჟიმი და პირადი ძალაუფლება, მან არა მხოლოდ აქცია ბელორუსია რუსეთის ეკონომიკურ და პოლიტიკურ დანამატად, არამედ ის კრემლის საგარეო პოლიტიკური ავანტიურის ერთ-ერთ მთავარ ელემენტი გახდა, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს ბელორუსის სუვერენული სახელმწიფოს ლიკვიდაცია.

ლუკაშენკას რეჟიმს არ გააჩნია პოლიტიკური ავტონომიის ნიშნები და ის მხოლოდ კრემლის მარიონეტია. 24 თებერვლიდან ბელორუსის ტერიტორიიდან უკრაინის ტერიტორიაზე მუდმივად ხდება რაკეტების გაშვება, ასევე რუსული არმიის შეუფერხებელი მოძრაობა უკრაინის საზღვრამდე. ამ ფაქტორის გარეშე რუსი ჯარისკაცები ასე მოულოდნელად ვერ შეძლებდნენ უკრაინის დედაქალაქისკენ წინსვლას!

ბელორუსიამ და თავად ალექსანდრე ლუკაშენკომ დაადასტურა, რომ უკრაინას რაკეტები მისი ქვეყნის ტერიტორიიდან გაუშვეს და ბელორუსის არმიას უკრაინაში შეჭრით დაემუქრა.

ბელორუსის ჯარების შეჭრა უკრაინის ტერიტორიაზე დამღუპველ შედეგებამდე მიგვიყვანს არა მხოლოდ ბელორუსი ხალხისთვის, არამედ დიქტატორისთვისაც, რომელიც რეალურად დაკარგავს უსაფრთხოების გარანტიას მისი “არალეგიტიმური პრეზიდენტობისთვის”.

 

 

Два письма – два схожих мнения о войне в Украине

В адрес редакции «SvitUA» пришли два письма о войне в Украине. Одно из России, второе из Беларуси. Их авторы, россиянин и белорус, просят редакцию опубликовать их мнения о происходящем с тем, чтобы украинцы знали, что не все в Росии и Белорусии поддерживают Путина, и чтобы ненависть к двум диктаторам не переросла в ненависть к русским и белорусам. В силу понятных причин эти люди не называют свои настоящие имена, однако тон писем не вызывает сомнений в их искренности.

Письмо из России
Первые двое суток с начала войны прошли для меня в режиме постоянного круглосуточного отслеживания происходящего, поддержания связи с близкими и родными и крайнего эмоционирования по поводу происходящего.

Эту фазу я проехал и встал на рельсы. Теперь могу говорить относительно спокойно и рационально.

В этом тексте не будет про «стыдно», «страшно», «непонятно». Не будет про «я за мир», «давайте договариваться» и «бедненькие, держитесь». Это ни на кого никакого впечатления не производит. Я знаю, что есть люди, которые ждут от меня, чтобы я проявил позицию. Это понятно, но… Позиция возможна по вопросу спорному, где есть две или более стороны, претендующие на моральную правоту. По поводу происходящего я предпочитаю опираться не на зыбкие и неоднозначные моральные категории, а на законы, которые мы сами приняли и по которым должны жить. По поводу закона двух мнений быть не может – его нужно исполнять, а его нарушение пресекать.

Обратимся к российскому законодательству.
Статья 353 Уголовного кодекса Российской Федерации гласит:

• Планирование, подготовка или развязывание агрессивной войны – наказываются лишением свободы на срок от семи до пятнадцати лет.

• Ведение агрессивной войны – наказывается лишением свободы на срок от десяти до двадцати лет.

Как гражданин, чтущий закон, я осуждаю нарушение закона. Какой позиции еще можно от меня ждать? Какая еще может быть позиция? Любой человек, который попытается со мной спорить и доказывать, что происходящее хорошо – пытается оправдать преступление и становится на сторону преступников.

Ну, хорошо, можно попытаться вывести меня из рационального поля и втянуть меня в дискуссию на тему «Почему Чикатило молодец» или «У Чикатило не было другого выхода». Но и тут ничего не получится. Поверьте, все маньяки объясняют в суде свои преступления попыткой очистить мир от зла. И пока это ни на судей, ни на общество никакого впечатления не производило. Они получали наказание в соответствии с законом. Почему сейчас что-то должно пойти по-другому?

Тем не менее, слова в поддержку войны я читаю. Кто же поддерживает эту войну? По моим наблюдениям, это три категории людей. Это те, кто давно и открыто сотрудничают с нашей властью, получая за это должности, деньги, звания. Вторые – недалекие люди, которые решили доверять лишь одному источнику «информации» и просто копипастом транслируют из него клише. И третьи – люди неглупые, но для защиты своей психики от разрушения, застрявшие на фазе «торг» и пытающиеся подтянуть под абсурд логическую основу.

Далее пишу как внук и сын кадровых офицеров, отдавших армии всю свою жизнь, награжденных орденами и медалями и прошедшими по тонкой грани между жизнью и смертью неоднократно. Думаю, если бы моему деду или отцу перед отправкой на боевое задание предложили срезать с униформы знаки различия, а с борта танка или самолета стереть номерные знаки и красные звезды, они бы арестовали отдавшего такой приказ как явного предателя и врага.

Если ваше командование отправляет вас на войну без погон, шевронов, флагов и знаков принадлежности к армии на борту боевой машины, вас отправляют как частное лицо и снимают с себя ответственность за ваши действия, а заодно с этим и возлагают на вас самого обязанность заботиться о себе и защищать себя. В международном праве это называется «эксцессы исполнителей» и за все, совершенное вами, вы будете нести личную ответственность. Государство уже от вас отреклось!!!

Пройдет не так много времени, и вы увидите подтверждение моих слов: разыскивать и вызволять пленных будут члены семей, закупать протезы инвалидам будут благотворительные фонды, а утилизацией трупов погибших будет тот, кому они будут больше всего мешать. Выбить пенсию по инвалидности или утрате кормильца мало кому удастся, вы не сможете доказать своего участия или участия вашего отца и мужа в боевых действиях. Об этом нет записи в его военном билете, да и документы перед пересечением границы он, скорее всего, сдал.

Вне зависимости от исхода этой войны, последствия ее будут трагичны. Не только потому, что это будет означать крах экономики, крах политики и моральное разложение. После окончания боевых действий Украина будет добиваться от международных институтов мер по отношению к России на основе уже международных норм, предъявляя документы, свидетельства, фото и видео, которых вы уже сегодня можете увидеть в изобилии в сети.

Квалифицироваться это будет, как военное преступление, никак иначе. Снова обратимся к документам:
«Военные преступления – бессмысленное разрушение населенных пунктов; разорение, не оправданное военной необходимостью; нападения неизбирательного характера, затрагивающие гражданское население и гражданские объекты; нападение на установки или сооружения, содержащие опасные силы (атомные электростанции, плотины, гидроузлы). Срока давности военные преступления не имеют», – Источник – Экономический словарь.

Надеюсь, мне здесь никто не станет доказывать, что системы залпового огня «Град» работают ювелирно и точечно по военным объектам. По военной специальности я ракетчик, командир стартового расчета пусковой установки. Системы залпового огня – неизбирательное оружие. А о захвате Чернобыльской АЭС Министерство обороны РФ отчиталось само. Военные преступления уже совершены. Вопрос будущего – уточнение их объёмов и последствий.

Повторяю: любой человек, который попытается со мной спорить и доказывать, что происходящее хорошо – пытается оправдать преступление и становится на сторону преступников.

Ну и, наконец, об «агрессивной» войне.
Резолюция Генеральной Ассамблеи ООН №3314:

Территория государства является неприкосновенной и что она не должна быть объектом, даже временно, военной оккупации или других мер применения силы, предпринимаемых другим государством.

Статья 1. Агрессией является применение вооруженной силы государством против суверенитета, территориальной неприкосновенности или политической независимости другого государства.

Статья 3. Любое из следующих действий, независимо от объявления войны будет квалифицироваться в качестве акта агрессии:

а) вторжение или нападение вооруженных сил государства на территорию другого государства или любая военная оккупация, какой бы временный характер она ни носила, являющаяся результатом такого вторжения или нападения, или любая аннексия с применением силы территории другого государства или части ее;
b) бомбардировка вооруженными силами государства территории другого государства или применение любого оружия государством против территории другого государства; с) блокада портов или берегов государства вооруженными силами другого государства; d) нападение вооруженными силами государства на сухопутные, морские или воздушные силы, или морские и воздушные флоты другого государства;
Статья 5. Никакие соображения любого характера, будь то политического, экономического, военного или иного характера, не могут служить оправданием агрессии. Агрессивная война является преступлением против международного мира. Агрессия влечет за собой международную ответственность».


И скоро эта ответственность наступит. К сожалению, наступит для всех нас одинаково: для тех, кто высказался и для тех, кто промолчал, для тех, кто осудил и для тех, кто поддержал, для тех, кто принимал решения и для тех, кто был с ними в корне не согласен. Поэтому, какая разница, согласны вы или нет. Ждем развития ситуации, на которую мы уже не имеем влияния.

А пока… читайте и перечитывайте: НИКАКИЕ СООБРАЖЕНИЯ НЕ МОГУТ СЛУЖИТЬ ОПРАВДАНИЕМ АГРЕССИИ!

Письмо из Беларуси

Пишу вам с горечью и стыдом за то, что Беларусь присоединилась к агрессии Кремля против Украины. Напомню, что 27 февраля в Беларуси проходил референдум по внесению поправок в Конституцию – и якобы большинство граждан поддержали ее изменение. Это означает, что Республика Беларусь фактически аннулирует статус безъядерного государства. Такие изменения дают возможность президенту РФ Путину разместить на территории Беларуси свое ядерное оружие.

Псевдо-референдум в Беларуси окончательно сделал Лукашенко вассалом Кремля, позволив ему распоряжаться белорусской территорией для осуществления Кремлем своих военных планов по отношению не только Украины, но и других сопредельных государств.

Лукашенко после развязывания войны (вместе с Россией против Украины) утратил даже гипотетическую надежду на то, чтобы быть легитимным руководителем Беларуси не только для международного сообщества, но и для белорусского народа.

Желая любой ценой сохранить репрессивный режим и личную власть, он не только превратил Беларусь в экономический и политический придаток России, но и позволил сделать ее одним из ключевых элементов внешнеполитической авантюры Кремля, которая может привести к ликвидации суверенного белорусского государства.

У режима Лукашенко нет никаких признаков политической автономии, который является всего лишь марионеткой Кремля. С территории Беларуси с 24.02 постоянно осуществляются пуски ракет по территории Украины, а также беспрепятственное движение российской армии к украинской границе. Без этого фактора российским солдатам не удалось бы столь скоропостижно достичь столицы Украины.

Беларуси Александр Лукашенко сам подтвердил, что ракеты по Украине были запущены с территории его страны и пригрозил вторжением в Украину белорусской армии.

Вторжение белорусских войск на территорию Украины приведет к пагубным последствиям не только для белорусского народа, но и для диктатора, который фактически утратит силовую гарантию своего «нелегитимного президентства».