Loader

ჰალსტუხების გარეშე!

თურქეთისა და რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრების შეხვედრას, რომელიც ანტალიაში იმართება, რუსული პროპაგანდა წარმოადგენდა, ​​როგორც უკრაინის საკითხის ერთობლივი „მოგვარების“ მცდელობას, ფაქტობრივად, უკრაიჯის აზრის გათვალისწინების გარეშე.

კრემლი კულებასთან შეხვედრამდე  რუსეთი ცდილობდა შეექმნა რაღაც რუსულ-თურქული მოლაპარაკებების პლატფორმა, რათა ანკარა არ იქცეს საბოლოო პოლიტიკურ ანტაგონისტად დანარჩენი ევროპის მსგავსად, რომელიც აპროტესტებს კრემლის მიერ უკრაინაში გაჩაღებულ ომს.

არადა, ყოფნა “თქვენს გვერდით არ ნიშნავს ყოფნას  ერთად” და ანკარა იყენებს კლასიკურ პრინციპს „არ არსებობს მუდმივი მოკავშირეები, არსებობს მუდმივი ინტერესები“ და ის მზად არის ისაუბროს რუსეთთან, მაგრამ მხოლოდ თურქეთის გამოხატული ეროვნული ინტერესების ფონზე, რომელიც ამჟამად ემთხვევა უკრაინულ ინტერესებს, მაგრამ ეწინააღმდეგება რუსეთისას.

თურქეთმა უბრალოდ დრო და სივრცე გამოყო მოლაპარაკებებისთვის მათი შემდგომი განვითარების პერსპექტივით. ერდოღანს სურს აღადგინოს თურქეთის სიდიადე და ეს შესაძლებელია მხოლოდ რუსეთის დასუსტებით. შეხვედრის ფორმატი „ჰალსტუხების გარეშე“ რუსეთს ანიჭებს ამ შეხვედრის ფორმალიზების უფლებას, ხოლო მისი შედეგები – არასავალდებულო. დიპლომატიურ ოქმში ჩასაწერი შეხვედრა ჰალსტუხების გარეშე ნიშნავს პრობლემური საკითხების ზოგად განხილვას, კონკრეტული სამოქმედო პროგრამის შემუშავების გარეშე.

საყურადღებოა, რომ ლავროვი კულებას მას შემდეგ  ჩავუშოღლუს შეხვდება. დიპლომატიური ეტიკეტის ენაზე, ეს არის პრიორიტეტების აშკარა გამოვლინება. ანკარა თანასწორ პარტნიორად აღიქმება, კიევი ვასალად. ეს არის კრემლის პოზიცია.

ამავე დროს, ლავროვი დათანხმდა პირდაპირ მოლაპარაკებებს კულებასთან და ეს მიუთითებს იმაზე, რომ რუსეთი რთულ ვითარებაშია, მზად არის დიალოგისთვის, ეს თეზისი უნდა განვითარდეს და გავრცელდეს.

ანალოგიურად იყო ვითარება რუსეთ-იაპონიის ომის დროს კრიზისისა და პორტსმუთის მშვიდობის დროს, როდესაც რუსეთი, სასოწარკვეთილ მდგომარეობაში მყოფი, დათმობაზე დათანხმდა. თურქეთმა ამ მოლაპარაკებების გამართვის შესაძლებლობა მისცა „უკრაინის კრიზისის“ გადაწყვეტაში ჩართულობის შესანარჩუნებლად, რადგან ეს რეგიონი ანკარას გეოპოლიტიკური ინტერესების ორბიტაზეა, სადაც რუსეთსა და თურქეთს შორის შეტაკება ტრადიციულია.

კრემლისთვის ეს არის მორიგი პოპულიზმის საბაბი, რაც ამცირებს კიევის როლს ამ აქტუალური საკითხის გადაწყვეტაში და, ამავდროულად, აქვს შანსი, თურქეთი დარჩეს იმ ქვეყნებს შორის, რომლებიც მზად არიან შეინარჩუნონ დიალოგი კრემლთან. ანკარის, როგორც პოტენციურ მოკავშირეს მნიშვნელობა ახლა ძალიან ნათელია რუსეთისთვის საერთაშორისო ასპარეზზე მისი პოზიციის სწრაფად გაუარესების გამო.

ანკარას შეუძლია ადვილად შეუერთდეს სანქციებს, დააწესოს შეზღუდვები, რუსეთი სრულ იზოლაციაში იქნება. რუსეთი აჩვენებს, რომ თურქეთთან ერთად წყვეტს დიდი პოლიტიკის საკითხებს. კონტრნარატივი არის ის, რომ ანკარა მხოლოდ საკუთარ ინტერესებს ატარებს, რაც ახლა ემთხვევა უკრაინის ინტერესებს. კრემლი ყოველთვის იქნება გეოპოლიტიკური ანტაგონისტი და ომის გაჩაღებამ მხოლოდ დაადასტურა მისი მტაცებლური ამბიციები.

 

БЕЗ ГАЛСТУКОВ

Встречу глав МИД Турции и России, которая происходит в Анталье, российская пропаганда будет подавать как попытку сообща «порешать» украинский вопрос, фактически, без учета мнения украинской стороны. Встречу с Кулебой Кремль будет подавать как формальность. Россия пытается таким образом создать что-то вроде российско-турецкой переговорной площадки, чтобы не превратить Анкару в окончательного политического антагониста по принципу остальных стран Европы, возразивших на развязанную Кремлем войну в Украине. Контрнарратив – «рядом – не значит вместе». Анкара применяет классический принцип «нет постоянных союзников, есть постоянные интересы» и готова говорить с Россией, но исключительно в ключе артикулированных национальных интересов Турции, которые на данный момент совпадают с украинскими, но идут в разрез с политикой России. Турция просто предоставила время и место для переговоров с перспективой их дальнейшего развития. Эрдоган хочет восстановить величие Турции, а таковое возможно только при ослаблении России.
Формат встречи «без галстуков» – дает России право формализировать эту встречу, а ее итоги – необязательными к выполнению. В дипломатическом протоколе встреча без галстуков означает общее обсуждение проблемных вопросов, без выработки конкретной программы действий. «Договорились договариваться».
Показательно то, что Лавров проведет встречу с Кулебой после того, как переговорит с Чавушоглу. На языке дипломатического этикета – это четкое манифестация своих приоритетов. Анкара воспринимается как равноценный партнер, Киев – как вассал. Это позиция Кремля. Контрнарратив – Лавров согласился на прямые переговоры с Кулебой, это свидетельствует о том, что Россия в тяжелом положении, готова идти на диалог, этот тезис надо развивать и распространять. Аналогия с кризисом во время Русско-японской войны и заключенным Портсмутским миром, когда Россия, находясь в отчаянной ситуации, согласилась на уступки.
Турция предоставила возможность проведения этих переговоров ради сохранения своей причастности к решению «украинского кризиса», ведь данный регион входит в орбиту геополитических интересов Анкары, где столкновение России и Турции – традиционно. Для Кремля это повод к очередному популизму, минимизация роли Киева в решении этого насущного вопроса и одновременно – шанс удержать Турцию в числе стран, которые готовы поддерживать диалог с Кремлем. Ценность Анкары как потенциального союзника сейчас очень явна для России в силу стремительно ухудшающихся ее позиций на международной арене. Контрнарратив – Анкара легко может присоединиться к санкциям, ввести ограничения, Россия окажется в полной изоляции.
Россия будет показывать, что она сообща с Турцией решает вопросы большой политики. Контрнарратив – Анкара все лишь преследует собственные интересы, которые сейчас совпадают с интересами Украины. Кремль всегда будет геополитическим антагонистом, и развязывание им войны только подтвердило его захватнические амбиции.