Loader

რუსეთი უკრაინას ზღვისაგან წყვეტს

რუსული არმია კონცენტრირებულია უკრაინის სამხრეთ რეგიონებზე, რაც პირდაპირ საფრთხეს უქმნის ამ ქვეყნის ტერიტორიულ მთლიანობას.

რუსულმა ჯარმა  უკრაინაში შეჭრისას ორი სტრატეგიული მიმართულება აიღო და მოახდინა ძირითადი ძალების და საშუალებების კონცენტრაცია კიევზე ჩრდილოეთიდან და ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან ბელორუსის ტერიტორიის გამოყენებით და  უკრაინის სამხრეთ რეგიონებზე ყირიმის ტერიტორიიდან და L/DNR-დან. ორივე ამ მიმართულებას  აქვს სტრატეგიული მნიშვნელობა რუსეთის ფედერაციისთვის მისი მიზნების კონტექსტში. კიევის აღება ხელს შეუწყობს უკრაინის წინააღმდეგ ომის საიმიჯო ღირებულების დადგენას, მსოფლიო საზოგადოების წინაშე იმ თეზის განმტკიცებას, რომ „დაეცა დედაქალაქი და, შესაბამისად, მთავრობაც“. სამხრეთ რეგიონების ოკუპაცია კი ასევე უაღრესად მნიშვნელოვანია რუსეთის ფედერაციისთვის, რადგან ის რამდენიმე სტრატეგიული მიზნის გადაჭრის საშუალებას იძლევა: უკრაინის ზღვებზე წვდომის მოწყვეტა, პორტების ჩამორთმევა, ორი უკრაინის ატომური ელექტროსადგურის კონტროლი მიკოლაივსა და ზაპოროჟიეში – ესაა რუსეთის ამოცანა და  რეგიონებზე შეტევით რუსეთი ახდენს კიევზე ზეწოლას,  რომ მოხდეს რუსეთის  დაკავშირება  კრასნოდარის ტერიტორიასთან და როსტოვის ოლქთან, რათა შეიქმნას “კვაზი-ORDLO”-ს პროტოტიპი PMR-დან ნოვოფსკოვამდე რუსეთის ფედერაციის სრული კონტროლის ქვეშ.

რუსეთმა გამოიყენა სხვადასხვა შეტევითი ტაქტიკა, რომელიც ზოგადად სამ განსხვავებულ მიდგომამდე მიიყვანა: ქალაქის ალყის მცდელობა (კიევი), წინააღმდეგობის გატეხვის მცდელობა მასიური დაბომბვით, განურჩევლად მსხვერპლისა და ნგრევისა (ჩერნიხივი, სუმი, ხარკოვი, მარიუპოლი). ქალაქის აღების მცდელობა “რბილი ძალით” ან უკნიდან გვერდის ავლით (ხერსონი, ენერგოდარი, კახოვკა, ოდესა, ნიკოლაევი). კერძოდ, ზაპოროჟიას, ხერსონისა და ნიკოლაევის რაიონებში რუსული ჯარები ცდილობენ ალყაში მოაქციონ სტრატეგიულად მნიშვნელოვანი ქალაქები, გააკონტროლონ საგზაო მარშრუტები, რომლებზეც ისინი ცდილობენ წინსვლას ხერსონ-ნიკოლაევ-იუჟნოუკრაინსკის ხაზის გასწვრივ, რათა კონტროლი დაამყარონ სამხრეთ უკრაინაზე.

ატომური ელექტროსადგურის კონტროლი და მისასვლელი საზღვართან PMR-თან – ესეც რუსეთის ტაქტიკაა! და ეს ტაქტიკა შესაძლებელს ხდის, რომ რუსეთი მოუახლოვდეს ოდესას და ის პრაქტიკულად უბრძოლველად განაცალკევოს, რასაც ადასტურებს ის ფაქტი, რომ რუსეთის ფედერაციას არ გაუკეთებია მნიშვნელოვანი მცდელობა ოდესის ძალით აღების მიმართულებით!  განსხვავებით მარიუპოლისგან, რომლის შტურმმა გამოიწვია უპრეცედენტო დანაკარგი.

ამიტომ, უახლოეს მომავალში, რუსეთი შეეცდება აითვისოს სამხრეთ უკრაინის ატომური ელექტროსადგური შემდგომი  უკრაინის სამხრეთ რეგიონებში, რათა შექმნას სტრატეგიულად მნიშვნელოვანი სარტყელი PMR-დან ხარკოვის რეგიონის სამხრეთ საზღვრამდე ანალოგიით.

რუსეთის გეოპოლიტიკური სტრატეგია  მოიცავს ზღვიდან კომუნიკაციების დაბლოკვას, რესურსების პოტენციალის შეჩერებასა და სახელმწიფოს სავაჭრო-ეკონომიკურ კომპონენტს. ეს არის ერთ-ერთი ყველაზე რთული გამოწვევა უკრაინის არმიისთვის მოკლევადიან პერსპექტივაში. უკრაინის არმიისა და იარაღის მასობრივი გადატანა ფრონტის სხვა სექტორებიდან დაუყოვნებლივ გამოიწვევს რუსული ჯარების შეტევას ფრონტის ღია სექტორებზე. იმის გაცნობიერებით, რომ მნიშვნელოვანი რესურსები კონცენტრირებულია კიევის გარეუბანში, რუსეთი ცდილობს გამოიყენოს თავისი ტაქტიკური უპირატესობა სამხრეთში ამ ტერიტორიების მაქსიმალური აღების მიზნით. თუ რუსეთის ფედერაცია მოახერხებს ამ ტერიტორიების ხელში ჩაგდებას, ეს ნიშნავს უზარმაზარ ეკონომიკურ და დემოგრაფიულ ზარალს უკრაინისთვის, ასევე მკვეთრად გაზრდილ სამხედრო საფრთხეებს რუსეთის ფედერაციის მხრიდან, რომელიც შეძლებს სამ ფრონტზე დაემუქროს ცენტრალურ რეგიონებს და კიევს. , დარტყმა უკრაინის ელექტროსექტორზე.

დიდი პოლიტიკის დონეზე, რუსეთი ცდილობს თემატურად „გააუფასუროს“ ყირიმის საკუთრების საკითხი და წინ ამოსწიოს „L/DPR“-ის სტატუსი უფრო დიდი ტერიტორიების მიტაცებით, მათში პრორუსული მარიონეტული რეჟიმების დამტკიცებით.

უკრაინის სამხრეთ რეგიონების აღება ასევე ანეიტრალებს უკრაინასა და რუსეთს შორის არსებული ფორმატით მოლაპარაკებების კონცეფციას, რადგან ეს რუსეთს დამატებით ბერკეტს მისცემს, რომელსაც ის ვაჭრობის საშუალებად იყენებს.

Россия отделяет Украину от моря

В ближайшую неделю российская армия сосредоточит свои основные действия в южных областях Украины, прямо угрожающих ее территориальной целостности. Тактика действий российских войск во время ее вторжения в Украину показала два стратегических направления, по которым армия РФ концентрировала основные силы и средства: атака на Киев с севера и северо-востока используя территорию Беларуси как плацдарм и перевалочную базу, атака на южные области Украины с территории Крыма и «Л/ДНР». Любое из этих направлений имеет стратегическую ценность для РФ в контексте преследуемых ею целей. Взятие Киева поможет задать имиджевую ценность войны против Украины, манифестировать мировому сообществу тезис о том, что «столица пала, а значит – власть тоже». Оккупация южных областей также крайне важна для РФ, ведь позволяет решить несколько стратегических целей: отрезать Украину от выхода к морям, лишив ее портов, взять под контроль две украинские АЭС в Николаевской и Запорожской областях, превратив это в рычаг давления на Киев в контексте поставок электроэнергии (аналогия с поставками воды в Крым после 2014 года) а также интегрировав электросистему южных областей Украины в так называемый «крымский энергомост», соединенный с Краснодарским краем и Ростовской областью РФ, создать прообраз «квази-ОРДЛО» от ПМР до Новопскова под полным контролем РФ, распространением там кремлевской пропаганды и пророссийских нарративов.
Россия использовала разные тактики наступления, которые в общих чертах сводились к трем разным подходам: попытка окружить город (Киев), попытка сломить сопротивление массированным обстрелом не считаясь с жертвами и разрушениями (Чернигов, Сумы, Харьков, Мариуполь), попытка взять город «мягкой силой» или обходом с тыла (Херсон, Энергодар, Каховка, Одесса, Николаев). В частности, в Запорожской, Херсонской и Николаевской областях российские войска пытаются окружить стратегически важные города, контролировать дорожные пути, по которым они пытаются продвинуться по линии «Херсон – Николаев – Южноукраинск» ради установления контроля над Южноукраинской АЭС и выходом на границы с ПМР. Эта тактика позволяет фактически без боя отделить Одессу от остальной Украины, что подтверждается тем, что РФ не предпринимала значимых попыток силового взятия Одессы, в отличии от Мариуполя, штурм которого повлек за собой беспрецедентные человеческие жертвы и разрушения.
Поэтому, в ближайшее время Россия будет предпринимать попытки захватит Южноукраинскую АЭС с дальнейшим продвижением вглубь южных областей Украины для создания стратегически важного пояса от ПМР до южных рубежей Харьковской области по аналогии с геополитической стратегией «Петли анаконды», состоящей в блокировке коммуникаций с моря, с купированием ресурсного потенциала и торгово-экономической составляющей государства. Это один из наиболее трудных вызовов для украинской армии в краткосрочной перспективе. Массовая переброска украинской армии и вооружений с других участков фронта моментально обусловит атаку российских войск на открывшиеся участки фронта. Понимая, что значительные ресурсы сосредоточены на подступах к Киеву, Россия пытается использовать тактическое преимущество на юге ради максимального захвата этих территорий. Если РФ сумеет захватить под свой контроль указанные территории, это будет означать колоссальные экономические и демографические потери для Украины, а также резко возросшие военные угрозы со стороны РФ, которая сможет угрожать центральным областям и Киеву по трем фронтам, удар по электроэнергетическому сектору Украины.
На уровне большой политики, Россия пытается тематически «обесценить» вопрос принадлежности Крыма и статуса «Л/ДНР» путем захвата боле широких территорий с установлением в них пророссийских марионеточных режимов по ранее апробированному принципу «республик» Донбасса. Захват южных областей Украины также нивелирует концепцию переговоров между Украиной и Россией в нынешнем их формате, ибо предоставит России дополнительные рычаги давления, которые она использует как средство для торгов.